mag werknemer vanwege geloofsovertuiging stageplaats weigeren in kader van re-integratie (2e spoor)?

Reacties op dit bericht

Permalink Reactie geplaatst door Anneke Hoekstra on 5 januari 2012 at 12:47pm

Doet het UWV ook geen uitspraak als je het aanvraagt als een deskundigenoordeel, met de vraag of de medewerker voldoende meewerkt aan zijn reintegratie? Het lijkt mij toch dat daar een deskundigenoordeel voor kan dienen..

• ▶ Beantwoorden

Permalink Reactie geplaatst door Chris Hoitzing on 5 januari 2012 at 12:51pm

Dag Nancy,

Het komt mij wel heel vreemd over dat een re-integratiebedrijf bij deze persoon een totale mismatch maakt. Ik ben ook van mening dat je een vegetarier niet bij een slager kan laten stagelopen. Je veroorzaakt een dusdanige intern conflict als je dit verplicht waardoor de reintegratie nooit een succes zal zijn. Ik zou het re-integratie bedrijf flink de oren wassen dat ze je in dit dilemma hebben gebracht. Verder zo snel mogelijk een nieuw stageplaats zoeken of een ander re-integratie bedrijf.

• ▶ Beantwoorden

Permalink Reactie geplaatst door Henriette Penning on 5 januari 2012 at 1:16pm

Nancy, vervelend zeg, zo'n situatie. Is het per se noodzakelijk dat de medewerker bij het gezamenlijk gebed aanwezig is? Ik zou proberen te kiezen voor een praktische oplossing: probeer met de stagebieder af te spreken dat de medewerker niet bij het gebed aanwezig hoeft te zijn. Of bied een andere stageplek aan als dat geen enkel probleem vormt. Maar waarschijnlijk liggen die niet voor het oprapen. Naast de principiële overtuiging waarop de medewerker zich beroept, heeft de werkgever natuurlijk het recht zich te beroepen op de reïntegratieplicht van de werknemer. Als het aangeboden werk passend is, is weigeren in die zin dus geen optie voor hem. Om de zaken niet op scherp te stellen en de relatie met de werknemer onnodig onder druk te zetten, kun je de praktische oplossing overwegen. Maar als dat niet lukt, dan zal de medewerker zich neer moeten leggen bij de situatie. Ambtenaren van de burgerlijke stand kunnen zich ten slotte ook niet beroepen op prinicipiële bezwaren tegen het sluiten van huwelijken bij stellen van hetzelfde geslacht. De wettelijke verplichtingen van de werknemer (en de werkgever) gaan dus vóór de individuele principiële overtuigingen.

• ▶ Beantwoorden

Permalink Reactie geplaatst door Chris Hoitzing on 5 januari 2012 at 3:47pm

@henriette
De vergelijking van een weigerambtenaar vind ik te vergezocht. Een ambtenaar kiest voor een beroep waarbij hij wettelijke verplichtingen moet uitvoeren. Een werknemer die gereintegreerd moet worden zal passend geplaats moeten worden. Maar het is wel een interessante discussie. In hoeverre moet je rekening houden met de principes tijdens een re-integratie traject? Heeft iemand jurisprudentie? Er is al vaker in de media gesuggereerd dat werklozen ook goed kunnen werken in de sexindustrie.

• ▶ Beantwoorden

Permalink Reactie geplaatst door Ruud van Gerrevink on 5 januari 2012 at 4:00pm

Denk aan 'de omstandigheden van het geval'

Er kan prima gediscussieerd worden over de houdbaarheid van een loonopschorting bij weigering medewerking re-integratie om religieuze redenen, maar dat hoeft in dit geval nog niet de doorslag te geven. Nogmaals (zie mijn reactie hieronder) de werkgever is al aantoonbaar nalatig en het gaat niet om een alternatieve baan maar een "stageplaats".

Ik ben zeker ook geïnteresseerd naar input over het op de achtergrond meespelende principe, maar alleen jurisprudentie in een verder ook identieke situatie is relevant voor de hierboven gestelde vraag.

• ▶ Beantwoorden

Permalink Reactie geplaatst door Henriette Penning on 5 januari 2012 at 4:26pm

@chris,
Klopt, de vergelijking gaat een beetje mank. Wat ik ermee wilde zeggen is dat het vaker voorkomt dat Wet boven Principe gaat. Het zou de mogelijkheid tot 'afdwingen' kunnen ondersteunen. Een oplossing waarbij alle partijen zich kunnen vinden, heeft sowieso de voorkeur.

• ▶ Beantwoorden

Permalink Reactie geplaatst door Irene Everts on 5 januari 2012 at 4:42pm

Hallo Henriëtte. Ik zag dat jij schreef dat ambtenaren van de burgerlijke stand zich niet kunnen beroepen op principiële bezwaren tegen het sluiten van huwelijken bij stellen van hetzelfde geslacht. Dit is niet helemaal waar. Vanaf het moment waarop het mogelijk is dat stellen van hetzelfde geslacht kunnen trouwen, zijn er ambtenaren van de burgerlijke stand geweest die dergelijke huwelijken weigeren te voltrekken op basis van hun (veelal christelijke) levensovertuiging. Hier is van meet af aan discussie over geweest. In 2001 is Nynke Eringa in het gelijk gesteld toen zij zich verzette tegen haar ontslag wegens het niet willen voltrekken van het homohuwelijk. In 2007 is in het (toen) nieuwe regeerakkoord, gesteld dat een ambtenaar van de burgerlijke stand een huwelijk tussen twee partners van gelijke sekse mag weigeren. Hierover is een motie ingediend, die ambtenaren verplichtte tot het huwen van homoparen. Deze motie is toen afgewezen. In het najaar van 2011 ontstond opnieuw commotie over de weigerambtenaar nadat de gemeente Den Haag Wim Pijl, trouwambtenaar van SGP-huize, had ontslagen. De Tweede Kamer reageerde hierop door op 15 november 2011 een motie tegen weigerambtenaren aan te nemen. Deze motie wordt op dit moment nog niet uitgevoerd, want de kamer wacht nog op een advies van de Raad van State. Een aantal gemeenten hebben echter al kenbaar gemaakt dat zij weigeren om gewetensbezwaarde ambtenaren te ontslaan. Ook is het zo dat Wim Pijl zich nog niet heeft neergelegd bij zijn ontslag. Hij heeft aangegeven dat hij naar de rechter zal stappen. Uit onderzoek is gebleken dat tweederde van de gewetensbezwaarde ambtenaren hebben aangegeven dat ook zij naar de rechter zullen stappen op het moment dat zij worden ontslagen omdat zij weigeren homohuwelijken te voltrekken. Kortom: de discussie over de vraag of ambtenaren van de burgerlijke stand zich al dan niet kunnen beroepen op principiële bezwaren tegen het sluiten van homohuwelijken is nog niet afgerond. Zou het daadwerkelijk zo ver komen, dan kan de vraag gesteld worden of dit nog wel passend werk is voor iemand die op grond van zijn levensovertuiging gewetensbezwaren heeft tegen het voltrekken van homohuwelijken. Stellen we ons dan op het standpunt dat iemand daartoe gedwongen moet kunnen worden of menen we dan dat iemand dat werk beter niet meer kan gaan doen?

• ▶ Beantwoorden

Permalink Reactie geplaatst door Arno Zijderveld on 5 januari 2012 at 1:19pm

Maar hij kan toch ook niet verplicht worden om aan het gebed mee te doen? Als hij dat nou overslaat... Blijkbaar is het niet de werkinhoud die een oplossing in de weg staat. Ik kan me voorstellen dat je er dan inderdaad wel samen uit moet zien te komen, met een beetje geven en nemen.

• ▶ Beantwoorden

Permalink Reactie geplaatst door Ruud van Gerrevink on 5 januari 2012 at 3:06pm

Een paar observaties:
- Loonsanctie wegens te laat actie nemen m.b.t. 2e spoor.
- Het gaat om een "stageplaats" dus geen "echte" baan?

Met andere woorden; het in gebreke blijven van werkgever met betrekking tot het vinden van een passende oplossing weegt hier zwaarder dan de (voor iedereen te voorziene) bezwaren van werknemer tegen deze plaatsing bij een kennelijk nadrukkelijk op christelijke grondslag gebaseerde organisatie. Als atheïst had ik deze 'oplossing' overigens zelf ook afgewezen als ik in deze positie zou zitten.

Gauw verder zoeken dus ...

• ▶ Beantwoorden

Permalink Reactie geplaatst door Irene Everts on 5 januari 2012 at 4:48pm

Nog even een wat reactie die meer gericht is op de vraag dan op de ambtenaren van de burgelijke stand:

Als ik deze vraag en de verschillende reacties lees, vraag ik me af of jullie niet voorbij gaan aan een ander belangrijk punt: In hoeverre is de stagegever bereid om iemand een stage te bieden die een geheel andere levensovertuiging heeft en bovendien wijze waarop zij invulling geven aan de christelijke identiteit van het stagebedrijf niet wil respecteren. De stagegever is immers blijkbaar een instelling die heel duidelijk is in de wijze waarop zij invulling wil geven aan haar christelijke identiteit. En nee, zij kan haar medewerkers niet verplichten om te bidden als die medewerkers zelf geen christen zijn. Dit kan voor hen juist een reden vormen om mensen aan te nemen die de christelijke identiteit van de werkgever respecteren en meewerken aan de wijze waarop daar invulling aangegeven wordt. Bovendien: Als de tijd die wordt besteed aan het gezamenlijke gebed wordt beschouwd als reguliere werktijd vraag ik me af of een medewerker ervoor kan kiezen om daar niet bij aanwezig te zijn. Al met al vraag ik me af of je dit werk überhaupt als passend kunt beschouwen vanwege het verschil in levensovertuiging.

Om nu te voorkomen dat dit heel erg wordt toegespitst op het verschil in levensovertuiging, zou ik de discussie graag wat breder trekken. Vraag jezelf eens af in hoeverre je werk als passend beschouwd als iemand het werk inhoudelijk best kan doen, maar totaal niet past binnen de organisatie, de afdeling en/of het team waarin hij moet gaan werken. Zou jij die werknemer dan zelf wel aannemen? Om te beoordelen of werk passend is, moet in mijn ogen dan ook verder gekeken worden dan puur en alleen naar de inhoud van het takenpakket. Juist een re-integratiebedrijf zou in mijn ogen beter moeten weten.

Ik begrijp best dat de werkgever erg graag wil dat de betreffende werknemer elders een baan vindt temeer nu er sprake is van een loonsanctie. Je zou in die zin het UWV wel kunnen vragen om een uitspraak te doen over de medewerking van de werknemer aan zijn eigen re-integratie op het moment dat hij weigert om deze stageplaats te accepteren op grond van gewetensbezwaren, welke voortvloeien uit zijn levensovertuiging. Ik ben eerlijk gezegd ook best benieuwd naar de uitkomst daarvan. Op werk.nl staat namelijk dat conflict situaties over gewetensbezwaren door beide partijen behoren te worden voorkomen. Je kunt je afvragen in hoeverre nu sprake is van het voorkomen van die conflicten als je de betreffende medewerker ertoe probeert te dwingen om die stageplaats aan te nemen, terwijl je op voorhand weet dat de werknemer ernstige gewetensbezwaren heeft over (niet-werkinhoudelijke) eisen die het stagebedrijf stelt.

Zou het deskundigenoordeel ertoe leiden dat de werknemer de stage toch moet accepteren, dan kun je hem een loonsanctie opleggen of in het uiterste geval ontslag geven. Er is dan natuurlijk wel een kans dat de werknemer naar de rechter stapt om deze sanctie weer ongedaan te maken. Ik ben op voorhand al benieuwd naar de uitspraak van de rechter in een dergelijke zaak. Ik denk dat jullie je echter ook moeten afvragen in hoeverre jullie echt gebaat zijn bij zo’n rechtszaak. Per slot van rekening kost ook dat tijd en geld.

Al met al denk ik toch dat je er beter aan doet om het re-integratiebedrijf opdracht te geven een beter passende stageplaats te zoeken voor deze medewerker. Maak daarbij goede afspraken over de tijd (en kosten) die dat met zich meebrengt, want per slot van rekening hebben zij een behoorlijke mismatch gemaakt.

• ▶ Beantwoorden

Permalink Reactie geplaatst door Marina Lauer on 5 januari 2012 at 7:40pm

Het lijkt mij geen passende stage. Niet voor de medewerker, maar ook niet voor het stagebedrijf. Verder lijkt het er zelfs op dat op deze manier de medewerker in een positie gebracht wordt dat hij werk moet weigeren om van hem af te kunnen. Zal wellicht niet zo zijn maar ik zou het re-integratiebedrijf een andere wel passende plaats laten regelen en ze ook aanspreken op deze mismatch.

• ▶ Beantwoorden

Permalink Reactie geplaatst door Jos Prevoo on 6 januari 2012 at 4:06pm

Beste Nancy,

Een eenduidig antwoord is lastig te geven. Je hebt de wettelijke verplichtingen in het kader van de reintegratie versus rechten op basis van de grondwet (vrijheid van godsdienst). De vraag is of in het kader van de verplichtingen om mee te werken aan reintegratie de belangen van godsdienstvrijheid zwaarder wegen dan de belangen van de werkgever. Die afweging zal een Rechter moeten maken. Die afweging heeft de rechter ook gemaakt in de zaak van een Islamitische vrouwelijke docente in het openbaar onderwijs die weigerde de hand te schudden van mannelijke collega's. De Rechter oordeelde dat ontslag van de docente terecht was.
Aan de andere kant is de vraag of er in deze casus sprake is van passende arbeid als je weet dat de geloofsovertuigingen van werknemer en stageplek niet stroken. Een dillema!
Vanuit een pragmatische benadering ben ik geneigd om te stellen dat het bespreekbaar moet zijn of het bijwonen van het openingsgebed een vereiste is in relatie tot de functie. Indien het niet deelnemen aan dat gebed voor het stagebedrijf geen probleem vormt dan kan werknemer in mijn optiek de plek niet weigeren. Doet hij dat wel dan weigert hij mee te werken aan de reintegratie. Ma.w. een psychologische benadering kan ook de weg tot de oplossing zijn.

• ▶ Beantwoorden