Supervisie en Intervisie, never a dull moment!

Waarop loopt deze vorm van deskundigheidbevordering vaak stuk? Een blikje in de keuken van supervisors voor HRmanagers die verantwoordelijk zijn voor effectieve supervisie/intervisiebijeenkomsten.

Bij supervisie en intervisie zijn er minstens drie valkuilen:
1. Het wordt een overlegplek in plaats van een uitzoekplek
2. Er wordt volop geadviseerd en niet echt mee gekeken
3. De sleur komt erin, en daarmee het verval (afzeggen, andere punten eerst bespreken, niet meer voorbereiden wat je wil inbrengen)

Dat is mooi zonde, want beide vormen zijn uitstekende deskundigheidsbevorderingplekken. Of om het simpeler te zeggen: ze helpen je om je werk morgen (nog!) beter en prettiger te doen dan vandaag.

In deze blog onze aanpak bij supervisie en intervisie, waarin het leren door beleven centraal staat.

Wij starten met ‘opwarm’ vragen. Niet zittend, maar tafel weg, stoelen even aan de kant, en letterlijk je positie kiezen. Bijvoorbeeld met de volgende instructie:
Ik heb een vraag nav vorige keer – sta je links van de zaal
Ik heb geen vraag – sta je rechts van de zaal
En daartussen is ook ruimte.
Zoek je plek.

In die start gebeurt het al. Een goede start maakt de intervisie of supervisie! Supervisanten moeten gaan bewegen, en beleven daardoor: “Oei, waar sta ik. Wat toon ik? Durf ik te zeggen dat ik echt geen vraag heb? Wat wordt daarvan gevonden?”
De supervisor signaleert het proces wat direct in gang is gezet, en kan kiezen er al op in te gaan of even te laten liggen. Ieder heeft daarin zijn eigen stijl.

Door te gaan staan, worden deelnemers zich niet alleen bewust van hun eigen plek, maar zien direct hoe ze zich met elkaar verhouden. Waar zit herkenning, en waar is het verschil.
De opwarm vragen kan je verder uitbreiden en tenslotte eindigen met wie er wat wil inbrengen.

Bij het inbrengen vragen wij de anderen van de supervisiegroep goed te kijken en te luisteren. Wat zie je als iemand vertelt en wat hoor je. Kijken en niet oordelen schept een goed leerklimaat. Daarom benutten we de techniek van het ‘dubbelen’.

Bij dubbelen verplaatst een groepslid zich in de innerlijke wereld van de inbrenger en verwoordt wat daar leeft.
Dubbelen is een verbastering van het engelse ‘doubling’. Je zou kunnen zeggen dat er een dubbelganger achter de inbrenger verschijnt, maar één met een speciale taak. Hij verwoordt wat zich mogelijk achter de houding en het uiterlijk van de inbrenger afspeelt en wat nog ongezegd is gebleven.
Dubbelen gebeurt ook letterlijk achter iemand. Je staat achter de inbrenger en helpt op die manier helder te krijgen waar nu de schoen wringt, wat er onderzocht moet worden.

De inbrenger blijft de baas en probleem eigenaar! De supervisor begeleidt alleen dit proces, want dat is één van de grote valkuilen: Het overnemen van het probleem door goedbedoelde adviezen van de andere groepsleden of doordat de supervisor zijn wijsheid er tegenaan gooit.

Iedereen is intensief meewerkende getuige van iemands onderzoeksvraag. Never a dull moment bij deze manier van werken.

Aantal keer bekeken: 98

Plaats een reactie