Van Passie tot Aversie

Een van die stukken die ik al heel lang wil schrijven gaat over Binden en Boeien. Ja die alweer oude term die ons verteld over hoe we medewerkers binnen kunnen halen en vooral ook hoe we ze vast kunnen houden. Moet het dan niet eigenlijk Boeien en Binden zijn? Hoe dan ook ik vind het sowieso een verschrikkelijke term, want waarom zou ik mijn medewerkers als een soort gevangene willen vastzetten?

Op de één of andere manier lukte het maar niet om over dit onderwerp iets op papier te zetten, noem het writers block, het ging gewoon niet. En ik had na twee jaar toch echt wel voor ogen waar het boeien over moest gaan, over passie in je werk. Ja het is een open deur, we hebben het er allemaal over, zo moeilijk moet het toch niet zijn.

Ca. een maand of twee geleden zat ik met een vriendin in een Japans restaurant wat te eten, wat sake erbij en we kregen het over passie in het werk... en voor dat ik het wist daar ging ik. Je kent het wel, de alcohol maakt de tong wat losser, de uitingen wat gemakkelijker naar buiten te brengen en ik hoorde mezelf een tirade afsteken tegen die hele term passie. Wat een eyeopener, daarom kon ik er niet over schrijven, die hele discussie over passie in het werk was bij mij omgezet in aversie. Het hele idee dat medewerkers alleen gelukkig zouden zijn en we ze dus alleen kunnen vasthouden als ze passie in het werk hebben, gooide ik in één avond overboord. Het idee alleen al dat je in een soort continue achtbaan zit waarin je schijnbaar alleen maar gelukkig kunt zijn in je werk als je passievol bent. Mijn passies liggen thuis, mijn 2 prachtige zonen, de liefde bedrijven met m'n vent, een mooi boek lezen met een glas wijn naast me. Maar dat zijn momenten. Het idee dat ik nog meer passie om mee heen zou hebben zou me gek maken, wat ontzettend vermoeiend. Ik heb eens gewerkt met iemand die altijd in passie zat, tenminste dat dachten we. Tot dat we er achter kwamen dat hij manisch depressief was. Ik heb 'm dus in zijn manische tijd meegemaakt, maar ook in zijn depressieve tijd. Mensen dit is niet leuk. Wat is er mis met je werk leuk, uitdagend, misschien zelfs nog wel inspirerend vinden? Laten we het weer even terug brengen naar "gezonde" uitingen.

En mijn vriendin die dit allemaal met grote ogen zat te aanschouwen zei alleen maar aan het einde van mijn lange "passievolle" monoloog; Dank je wel. Zij had net een half jaar lang bij zo'n loopbaan coach gezeten, die haar elke sessie had verteld dat ze toch echt haar passie in het werk moest vinden. Doodongelukkig kwam ze elke keer uit die sessies, omdat ze haar passie nog steeds niet gevonden had en gewoon een leuke baan wilde.

En zie hier ik kan weer schrijven. Okay dat was opgelost, maar nu? Ach binden en boeien, ik schrijf het niet eens met hoofdletters meer. Zorg gewoon dat je een omgeving van veiligheid, eerlijkheid en respect creëert. Waar medewerkers fouten mogen maken en een schouderklopje krijgen voor de goed dingen die ze doen. Waar ze eigen verantwoordelijkheid hebben, maar ook terecht kunnen bij een leidinggevende als ze even willen klankboorden of hulp nodig hebben. Zet daar een competitief salaris tegenover, oftewel niet te weinig, maar ook niet teveel zodat medewerkers niet in een soort gouden kooi terecht komen en je bent klaar. Het is echt geen rocket-science.

(Lees ook Oliver Burkeman's column in The Guardian van 12 december 2009 en de blog van Cal Newport http://calnewport.com/blog/2009/11/24/are-passions-serendipitously-....)