Ziek of gezond: grenzen van verantwoordelijkheid

Als loopbaanadviseur geef ik maandelijks een nieuwsbrief uit. Mocht je hierin geinteresseerd zijn, doe gerust een mailtje naar cora@loopbaanparadox.nl.
De laatste nieuwsbrief bevat volgens mij een thema, dat voor veel HR mensen interessant kan zijn. Dus laat ik de inhoud, zonder al mijn promotietekst (:)) hier volgen:

Quote:
Eenvoud is niet het kenmerk van de beginner. Het is de duur bevochten stempel van de meester. (Godfried Bomans, 1913 – 1971)

Dankbaar:
Terugkijkend op het afgelopen jaar ben ik dankbaar. Dankbaar voor de bijdrage die ik mocht leveren aan mensenlevens. Niet ik deed de processen. Dat deden mijn klanten. Daarvan getuigt het onderstaande verhaal van één van hen. M. schreef dit verhaal voor een ander doel, in een grotere context. Dank M. dat je dit verhaal, op deze manier, ook met mijn netwerk wilt delen!

Voorstellen:
Ik ben M. Ik ben nu, in 2010, vierenveertig jaar oud. Ik ben getrouwd en heb vier kinderen. We zijn een hecht gezin, met lekkere pubers en veel aanloopvrienden. Zo af en toe lijkt het wel de “soete suikerbol” bij ons thuis.
Van beroep ben ik leerkracht en Intern Begeleider.
Ik was altijd een alleskunner. Ik was de supermultitasker J.
Nu niet meer…
Ik heb het anti fosfolipiden syndroom (APS). Je zult wel denken het anti wattes…?
Nou troost je, dat dacht ik ook. Ik heb een hele weg moeten gaan voordat ik hier gekomen ben.
http://www.nvle.org/ziektebeelden/antifosfolipiden-syndroom
http://www.stomaatje.nl/spoontheory.html

Start coaching:
Toen ik startte met de coaching werkte ik nog 16 uur per week. Niet meer als leerkracht. Dat kon niet meer. Wel als Intern Begeleider.
Zonder dat ik het wist, liep ik op mijn tandvlees.
Nu, ander half jaar verder, ben ik volledig afgekeurd en doe nog slechts kleine dingen in het huishouden.

Coaching en evenwicht:
Coaching, ik zou het iedereen tussen de 40 en de 50 willen aanraden. Wat heeft dit mijn leven verrijkt. Samen met een ander kijken naar je eigen functioneren en je handelen ten opzichte van jezelf en de ander.

De coach kwam pas laat in het ziekteproces. Toch is dit achteraf een zegen geweest, want mede door haar, heb ik mezelf leren kennen en mijn evenwicht behouden en teruggevonden.

Mijn eigen behoeften of hoe je dat maar noemt :
Zij leerde mij om tijd voor mezelf te reserveren, zij leerde mij over behoeftes… (Ik blijf een hekel aan dit woord hebben omdat ik het zo egocentrisch vind.) Zij leerde mij om nee te zeggen en nee te doen. Maar achteraf kan ik zeggen dat ikzelf het meeste werk heb moeten doen. Niemand anders dan jijzelf, kan jezelf veranderen.

Metafoor:
Eén verhaal wil ik je niet onthouden …
Door een metafoor heeft ze me laten zien hoe ik in elkaar zat en steeds weer heb ik steun aan deze metafoor.

Mijn leven is als een weiland. Ieder individu heeft een weiland. We moeten dit goed onderhouden. We moeten hier zorg voor dragen. Als ik zag dat het niet goed ging met het weiland van de buren sprong ik van mijn weiland af en ging ik voortvarend aan de slag op dat weiland. Je snapt het werkt niet, want allereerst verwaarloosde ik dan mijn weiland. Daarnaast deed ik dingen op andermans weiland waar deze persoon niet aan toe was of niets mee kon.

Ik heb geleerd om op mijn eigen weiland te blijven. Natuurlijk mag je wel tips geven, maar het is de ander zijn eigen keus wat die ermee doet. Ben ik nu perfect? Natuurlijk niet, maar steeds weer denk ik aan dat weiland en stap weer gauw terug op mijn eigen weiland.

Alle emotie, toch toekomst:
Niet alleen lichamelijk, maar ook emotioneel moet je een weg begaan. Verdriet, woede, ontkenning en uiteindelijk acceptatie. Ik heb alle facetten gezien. Wel moet ik zeggen dat ik door mijn geloof dat er altijd toekomst is en door mijn positieve karakter niet depressief ben geweest. Geloof me, ik kan me voorstellen dat mensen deze weg anders lopen, want het legt een enorme zware psychische druk op iemand.

Mijn coach had in haar laatste nieuwsbrief een mooie quote:
“Ik heb geleerd dat iedereen op de top van de berg wil leven, maar dat het geluk en de ontwikkeling hun plaats krijgen tijdens de klim.” (Andy Rooney, 1919)

Ik heb geleerd om evenwicht te zoeken. Ik heb geleerd dat je hierbij hulp nodig hebt. Je kunt en hoeft dit niet alleen te doen. Wel is het belangrijk dat je heel kritisch kijkt naar de mensen die je in dit proces ondersteunen. Laten ze je een eigen weg bepalen, of willen ze je ergens heen duwen.

Dank:
M., nogmaals erg bedankt dat je bovenstaand verhaal wilt delen. Het zal anderen helpen!