Assessment en bewuste loopbaankeuzes

Een keuzeproces is behoorlijk complex. Er spelen allerlei variabelen een rol. Als we het even beperken tot de loopbaan, is het al tamelijk ingewikkeld, tenzij je van jongs af aan precies wist wat je wilde. Een greep uit de factoren die van invloed kunnen zijn: interessante taak, kans op de arbeidsmarkt, collega’s, groeimogelijkheden, salaris, investering werk versus privé en zo kan ik nog wel even doorgaan. Daarnaast moet de invloed van ‘belangrijke anderen’ niet onderschat worden. Op soms expliciet dominante wijze wordt men richting een bepaalde baan gemanoeuvreerd, maar het kan ook veel geraffineerder waardoor je niet in de gaten hebt dat je eigenlijk geen eigen keuze maakt.

Voorts is het vaak zo dat waardering om je sterke kanten een duidelijke stimulans is om deze verder uit te buiten, in de gunstige zin van het woord. Het is prettig om waardering te oogsten, maar het betekent lang niet altijd dat deze activiteiten je ook de meeste arbeidssatisfactie geven. Zelf ben ik bijvoorbeeld vrij goed in organisatorische, structurerende en administratieve taken. Dit zie ik vooral als voorwaarde om mijn werk als psycholoog (en dan met name de interactie met mensen) goed te kunnen doen. Als ik een baan zou hebben waarin het ordenende element een hoofdbestanddeel zou zijn, zou ik echt een motivatieprobleem hebben. Voor een ander kan dat geheel omgekeerd zijn.

Assessment kan de meest eenvoudige vorm van loopbaanbegeleiding zijn. Hierbij wil ik zeker niet voorbij gaan aan de waarde van diepgaande loopbaanbegeleiding. Middels gericht onderzoek kun je echter goed aspecten traceren die mensen graag in hun werk(omgeving) aantreffen en er een soort hiërarchie in aanbrengen. Ook kan getoetst worden of de gewenste activiteiten aansluiten bij de mogelijkheden. Overigens is dit vooral geschikt voor mensen die over een redelijke dosis zelfkennis beschikken en goed kunnen reflecteren. Het assessment werkt dan ordenend en geeft concrete handvatten om verdere stappen te zetten.