De week van de werkstress
Binnenkort is het weer de week van de werkstress. Ik kan me niet voorstellen dat ik bij het enige bedrijf werk dat zich hier op aan het voorbereiden is. Al denkende over dit onderwerp kwam ik erachter dat ik het een ongelukkige term vind. Ik heb dan ook maar meteen een niet-representatief onderzoekje gedaan en heb aan een aantal collega’s gevraagd of zij zich door deze titel aangesproken voelden.

Unaniem kwam er naar voren dat ze het wel belangrijk vonden dat er aandacht aan werd besteed, maar dat de week van werkstress niet aansprak. Voor de een was het omdat zijn stressbeleving helemaal niet in het werk zat maar door de situatie thuis. Dat hij er wel af en toe last had in het werk, maar dat het werk en de mensen daar er niets aan konden doen. Een ander gaf aan dat hij het zo “zwaar” vond. Hij wilde zich liever focussen op oplossingen, dus niet op de werkstress maar op de draagkracht de mentale veerkracht. Daar kan het werk wel in bijdragen en de organisatie ruimte scheppend en faciliterend in zijn, maar door het werkstress te noemen, haakte hij af. En als het de week van de mentale weerbaarheid zou heten, zou hij er wel interesse in hebben. De dame in het gezelschap sloot zich daarbij aan: zij ervaarde geen stress, maar werken aan mentale weerbaarheid viel voor haar in het bakje: “baat het niet, schaden doet het zeker niet.

Een belangrijk onderwerp

De vraag of het belangrijk is om het over mentale veerkracht, werkbeleving, werkstress en stress in het algemeen te hebben, werd door allemaal bevestigd. Dat het leven ingewikkeld was, stond voor hen namelijk wel vast. Voor de een zat het meer in hoe kon hij alle ballen in de lucht houden en wat mocht er van hem verwacht worden en wat kon hij van de organisatie verwachten. Voor de ander zat het veel meer in hoe zij om kon gaan met haar ambities: ze wilde veel en liep tegen de muren van de mogelijkheden aan. Ook werd aangegeven dat het belangrijk is om te weten dat het besproken kan worden en dat er geen taboe op rust.

Maand van Vitaliteit
Zonder er op gestuurd te hebben, werd mijn beeld werd dus wel bevestigd. Het is een belangrijk onderwerp, maar de titel dekt de lading niet voldoende om aansprekend te zijn. Mijn fantasie ging vervolgens aan het werk. Als het gaat om het gesprek, om de aandacht, maar ook om het kunnen bieden van oplossingen, waarom dan het niet breder trekken. Het vergroten van de vitaliteit, waardoor draagkracht en draaglast nog beter in balans komen. Voor de een gaat het daarbij om mentale weerbaarheid, de ander is veel meer op zoek naar een antwoord op fysieke uitdagingen als gezond eten, slapen of voldoende bewegen. Door een maand verschillende onderwerpen aan te pakken, kan iedereen net dat stukje eruit halen waar het voor hem of haar om draait.

Een beetje liever voor elkaar
Bovenaan blijft staan dat er aandacht komt voor hoe je in je vel zit en wat je nodig hebt om het niet alleen vol te houden, maar zelfs om het ook leuk en goed te hebben terwijl je het volhoudt. Door een week of een maand aandacht te besteden aan dit onderwerp, kan het opeens ook bespreekbaar worden en kunnen we de zorg die we voor elkaar hebben ook delen. Want hoe vaak wordt er niet een opmerking over een medewerker gemaakt? Dat iemand er slecht uit ziet, dat hij niet echt lekker in zijn vel lijkt te zitten en hoe vaak wordt die aanname dan ook gecheckt? We hebben wel zorg, maar blijkbaar is het nog soms een stap te ver om die ook te delen. Door een week of maand de aandacht te hebben hiervoor, wordt die stap misschien wat gemakkelijker om te zetten. En kunnen we met zijn allen wat liever voor elkaar zijn.

Ik zou graag op die manier mijn steentje willen bijdragen aan de erfenis van een enorm bewonderingswaardige man.

Aantal keer bekeken: 206

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland