De werkgever die onbewust het verzuim in stand houdt

Afgelopen vrijdag was ik tijdens de FFector on tour door Nederland bij een werkgever die ik de liefste werkgever van Nederland zal noemen.

In mijn arbo carrière ben ik veel werkgevers tegengekomen, maar nog niet zo lief als deze.
Tijdens de doorloop van een van hun langlopende verzuimdossiers komen we op het dossier van een werknemer welke al langer dan twee jaar in behandeling is door de werkgever.

In het kort:
Werknemer heeft psychische klachten, volledig uitgevallen, naar de bedrijfsarts gestuurd en inmiddels 24 uur van de 40 aan het werk. Er is door het UWV een WGA toegekend en de werkgever heeft nadrukkelijk aangegeven aan het UWV de werknemer niet kwijt te willen dus is deze nog steeds in dienst. (erg lief)
De werknemer zou wellicht meer willen werken echter beschermt zowel werkgever als de bedrijfsarts de werknemer om het aantal uren niet te overschrijden daar het risico aanwezig is dat hij terugvalt en helemaal weer uitvalt. Dit is in een eerder stadium reeds gebleken.

In principe werd dit dossier aan mij voorgelegd maar niet met een specifieke vraag. De werkgever was blij met de situatie en ging er eigenlijk van uit dat hij alle oplossingen al had. Hij vond het eigenlijk wel goed zo.

Een van mijn eerste vragen was: "zijn de redenen van de psychische klachten van de werknemer inmiddels op- en/of aangepakt? Zijn er veranderingen opgetreden in zijn belastbaarheid?"
Het antwoord van de werkgever schokte mij enigszins. Er was namelijk niets verandert en de werknemer had nog steeds dezelfde problemen, nog even beperkend en belemmerend als toen het ziektetraject startte.
Mijn volgende vraag schokte de werkgever:" hoe lang gaan jullie dit nog volhouden en vindt je het als werkgever ok om kosten aan deze werknemer te maken, wetend dat hij op deze manier nooit gaat opleveren wat hij zou moeten opleveren?"

In de waan van het moment maakte deze werkgever, net als heel veel andere werkgevers, de keuze om pleisters te plakken maar niet om de wond te behandelen en met herstel aan de slag te gaan. Het plakken van pleisters was al een klus op zich waardoor ze volledig vergaten boven het geheel te gaan staan.

Mijn advies was dan ook de confrontatie aan te gaan en dat in eerste instantie met zichzelf. Vragen stellen als:" wat levert het ons op?" "hebben we hier bewust voor gekozen?" en " hoe lang willen we op deze manier tijd en aandacht blijven besteden aan deze werknemer?"

Ik adviseerde ze een bewuste keuze te maken over dit traject. Een ultimatum voor henzelf te stellen en daarmee dus ook voor de werknemer. Vervolgens was mijn advies om weer eens echt het gesprek met de werknemer aan te gaan, de pleisters eraf te trekken en te confronteren met de wonden die maar niet helen.

Hoewel deze werkgever uit betrokkenheid dacht de werknemer tegemoet te komen en te helpen doen ze in feite het tegenovergestelde. De werknemer werd niet verplicht hulp te zoeken bij de problemen die maken dat hij niet kan voldoen aan zijn verplichtingen: namelijk 40 uur werkzaam zijn. Daarnaast zorgen de hoofdproblemen (psychisch vlak) voor andere daaruit voortvloeiende problemen die terugkeer alleen maar vermoeilijken.

De werkgever legt deze werknemer onbewust in een heerlijk zacht en donzig ziekenhuisbed met de mededeling: " u mag zolang blijven als u wilt. Wij houden u wel ziek"

Denkt u dat de werknemer zal klagen?

FFector on tour heeft afgelopen week in de plaatsen Dordrecht, Nijmegen, Arnhem, Amersfoort en Apeldoorn alleen maar van dit soort gesprekken gevoerd.
Het werd onze bevestiging dat het letterlijk sparren met een buitenstaander over dossiers niet alleen nodig is maar simpelweg moet om weer in het bewustzijn te komen van werkgevers.

Komende week zetten wij onze landelijke tour voort in o.a Zwolle, Amsterdam en Utrecht.
Heb jij tijd voor een kopje koffie en nog wel een dossiertje liggen? Plan dan een koffiemomentje in.

Ik denk namelijk dat iedere hr adviseur en professional dit gebruiken kan.