Beste Stephan,

Tegenwoordig hoor je het op verjaardagen, in de supermarkt en op je werk. Je komt het geregeld tegen op LinkedIn…. ‘Gewoon doen’. Gewoon doen, het klinkt zo simpel en vanzelfsprekend. Het is zo makkelijk gezegd. Alles lijkt maakbaar geworden. Steeds vaker kom ik in aanraking met mensen die worstelen met dit credo. Wat moet ik dan doen, hoe moet ik het doen en wat vindt de buitenwereld er van? Wat heb ik nodig, wanneer ben ik toe aan meer verantwoordelijkheid en hoe weet ik wanneer ik toe ben aan een andere uitdaging?

Deze drijfveren zijn niet per se negatief. Er is echter meer. Het lijkt tegenwoordig vooral te gaan over de feiten, het realisme (laat maar zien), de daadkracht om iets neer te zetten en de intuïtie waarvan uit we dit doen (Verhaeghe, 2015). De behoefte aan continue (economische) groei. We zijn een sterk geïndividualiseerde samenleving geworden. Mede door het langdurige belang van het individuele resultaat en onze collectieve overtuigingen met betrekking tot wanneer we succesvol zijn. Zelfontplooiing is een ideologie geworden. Men is zelf verantwoordelijk om iets van het leven te maken. Jij bent verantwoordelijk wordt vaak geroepen, als we het als manager even niet meer weten. Je bent verantwoordelijk voor je eigen loopbaan…

Hoe kan je nu bepaalde stappen zetten en wat is wezenlijk om te leren. Leren en veranderen gebeurt op een informele manier en is een langdurig proces. Je hebt gesprekken met familie, vrienden, collega’s, je experimenteert wat, wat werkt, wat niet werkt en zo doorbreek je langzaam voor jezelf patronen. Kennis in de schoolbanken is expliciete kennis. De belangrijkste kennis die we nodig hebben is impliciete kennis, zogenaamde tacit knowledge (Homan, 2005) Verborgen kennis die moeilijk over te dragen is.

Je moet aanvoelen wanneer er ‘iets’ speelt, begrijpen wanneer er binnen een groep collega’s of klanten wat aan de gang is, wanneer er bij een klant, een team of bij management onenigheid heerst, snappen hoever je kunt gaan. We hebben het over vaardigheden. Die kennis krijg je niet in de schoolbanken. Tacit knowledge verwerf je door mee te lopen met een oude rot, door je neus te stoten en al doende te leren wat de ongeschreven regels zijn. Laat jezelf vooral niet bepalen door de factor tijd, maar geef jezelf gelegenheid om deze vaardigheden op te doen.

Stephan, jij had nog niet zo lang geleden een duidelijk advies: werkgevers doen jonge onervaren mensen een groot plezier met een buddy: een begeleider waar de starter terechtkan voor zaken die niet direct met de inhoud van het werk te maken hebben (Corporaal, 2014). Ook Beatrice van der Heijden (2017) sluit zich daarbij aan: ‘Ik pleit ervoor dat HR het mentorschap stimuleert: koppel oudere en jongere werknemers aan elkaar, zodat ze van elkaar kunnen leren (reversed mentoring)'.

Laten wij samen met de jongeren een voedingsbodem creëren om gewoon doen, te doen!

Aantal keer bekeken: 113

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland