Het verhaal
Er wordt veel geroepen dat de betekenis van het hebben van een baan, of het kiezen van een baan, een andere invulling heeft gekregen dan een aantal jaren geleden. En dan gaat het veelal over ontwikkelingen als het Nieuwe werken, de gevolgen van een nieuwe generatiemix op de arbeidsmarkt, versnelde ontwikkelingen van technologieën en het belang van bedrijfscultuur. De teller van Recruitment staat al op 4.0, talent heeft een hogere populariteitswaarde gekregen dan kennis alleen en de barometers die aangeven wie waar te vinden is en vooral waarom, worden inmiddels geraadpleegd.

En dat er de afgelopen jaren een andere profilering van de arbeidsmarkt wat deze aspecten betreft is ontstaan en nog gaande is, dat is voor iedereen die zich hiermee bezig houdt al jarenlang dagelijks leesvoer. Een doorlopend verhaal waarvan het einde niet in zicht is en misschien nooit komt. Ik volg het graag want ik geef toe dat ik het soms bloedspannend vind.

De praktijk
Maar soms ook verwarrend. Want is dat spannende verhaal in wezen, in de praktijk, nu echt wel zo anders? Dat vraag ik me soms af. Is het niet zo dat het hebben van een baan voor de meeste mensen nog steeds vooral een middel van overleven is? En is het nu echt zo nieuw dat mensen graag willen doen waar ze goed in zijn, waar hun talenten liggen en hun ambities? Die drijfveer is misschien niet altijd bij iedereen erkend geweest, maar de behoefte zelf is er naar mijn idee altijd al geweest. Krijgen werknemers altijd meer ruimte om hun latente talenten te ontwikkelen? En wat vooral de vraag is: worden ze er als werkzoekende ook wel echt op aangenomen?

Als ik kijk naar de aanvragen voor werving en selectie die bij ons geplaatst worden, dan zie ik nog steeds dat er het liefst om cv’s wordt gevraagd die als een blauwdruk op het profiel van de vacature gelegd kan worden. Heeft iemand nooit eerder in een bepaalde branche gewerkt dan kom hij de voorselectie niet door waarin zijn ‘affiniteit’ met de branche blijkbaar niet als soft maar als hard criterium bewezen moet worden. Terwijl hij er misschien al jaren naar verlangt om een keer een kans in die richting te krijgen. En talent wordt niet gemakkelijk als talent erkend als je ook daar geen harde bewijzen voor kunt neerleggen.
Heeft iemand zijn leeftijd dan ook nog tegen, dan mag hij helemaal wel met feiten en cijfers paraat staan want het woord ontwikkeling wordt misschien niet meer gemakkelijk in een adem met zijn leeftijd uitgesproken.

De arbeidsmarkt lijkt soms de vorm van een orkaan aan te nemen en Recruitment zit naar mijn idee in het oog er van. Als organisaties zich vernieuwen, hergroeperen en ook heridentificeren met een visie op talent, bedrijfscultuur en ontwikkeling, dan moet recruitment pal staan en vanuit die nieuwe visie de mensen gaan binnen halen die daar op aansluiten. De mensen die er al zijn kunnen gemakkelijker mee veranderen als de nieuwe stroom daar een goed voorbeeld van is. Dat betekent dat het niet meer gaat om diezelfde cv’s die er al jaren lang gezocht worden. Dan gaat het echt om mensen die een rol vanuit hun eigenheid en competenties kunnen vervullen en niet alleen de taken kunnen uitvoeren. Voor die mensen zal het hebben van een baan nog steeds om overleven gaan maar dan vanuit de behoefte om te werken en bij te dragen. Dan is er een andere behoefte gekweekt dan het hebben van zekerheid alleen.
Het verhaal van de ontwikkelende arbeidsmarkt is mooi om te lezen, ik ben een fan! En nu de praktijk nog, dan wordt het nog mooier.

Aantal keer bekeken: 108

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland