HR maakt betrokkenheid werknemer bij ziekte nihil

Op een aantal vlakken zorgen we ervoor dat de werknemer overal bij betrokken is. Vaak is dit in de wet al geregeld. Zo laten we werknemers meebetalen aan zijn eigen pensioen. Tenslotte werkt hij er nu voor, maar wil hij straks de juiste zorg. Of denk aan de collectieve zorgverzekering. Daarmee is de medewerker verzekerd van zorg op het moment dat het nodig is en zijn gezondheid achteruit gaat. Dan laten we de werknemer ook nog meebetalen aan de auto waar hij in rijdt. Met een eigen bijdrage kan hij de auto kiezen die hij wil en is hij er van verzekerd dat hij overal veilig aankomt.

En toch heeft iemand 1000 jaar geleden bepaalt dat de werkgever maar alleen moet betalen voor verzuimbegeleiding en arbo. Daar heeft de werknemer toch ook baat bij?

Hoe vaak komt het niet voor dat een geïnformeerde werknemer naar zijn werkgever toestapt en zegt: “Ja ik begin last te krijgen van mijn schouder als ik langer dan tien minuten achter mijn scherm zit. Ik wil graag een werkplekonderzoek laten verrichten?” En hoe vaak is de reactie van de werkgever dan niet dat hij als de wiedeweer de arbodienst belt en hoge kosten maakt om vooral te voorkomen dat de werknemer meer klachten krijgt en zich ziekmeldt.

Hetzelfde geldt voor de daadwerkelijke ziekmelding. Veel werknemers zijn geneigd om te zeggen dat de arboarts “in dienst” is van de werkgever en dat deze alleen naar de werkgever luistert. Los van de gevallen waar dit ook echt zo is, vraag ik me af, waarom we dat patroon maar niet doorbreken.

De werknemer sluit met de werkgever een overeenkomst tot arbeid en verplicht zichzelf er alles aan te doen om die arbeid te blijven verrichten. Hij krijgt een auto van de zaak en betaald mee om overal aan zijn verplichting te voldoen, hij heeft deelname aan de collectief gesloten verzekering voor juiste zorg voor hem en zijn totale gezin. Maar als het aankomt op ziekte, wat volgens mij vooraf gaat aan de zorg die hij/zij nodig heeft van die collectieve verzekering, dan betaald de werkgever alle kosten.

Hoe logisch is dat eigenlijk?

De Wet verbetering Poortwachter vereist dat ook de werknemer zijn verantwoordelijkheid neemt als het aankomt op re-integratie en snelle terugkeer naar werk. Alleen al om die reden zou het bijna een standaard onderdeel moeten zijn van de secundaire arbeidsvoorwaarden dat de werknemer mee betaalt aan verzuimbegeleidingskosten.

Of nog mooier, eigenlijk zouden werknemers voor zichzelf een arboabonnement moeten afsluiten om er op toe te zien dat zij altijd hun werk kunnen blijven uitvoeren en bij belemmering daarin zij goed ondersteund worden. Hoe prettig zou het dan zijn als de werkgever de werknemer tegemoet komt in secundaire arbeidsvoorwaarden en zegt: “ik betaal 50% van die abonnementskosten.”

Dat is toch hetzelfde als een werknemer tegemoet komen met een auto, pensioen of collectieve verzekering?

Niet de werkgever maar de werknemer moet de vraag worden gesteld hoe hij zijn ideale vorm van zorg bij ziekte ziet. Op die manier kan zowel de werkgever als de verzuimbegeleider er van op aan dat de werknemer dan ook voor de volle 100% betrokken is bij zijn eigen re–integratie.