Herinneringen uit je jeugd
Ik had niet zo lang geleden een afspraak om weer eens bij te praten met een vriendin en vakgenoot. We kwamen te spreken over ambities die je niet omzet in werkelijkheid omdat je ergens in het verleden angsten hebt opgedaan. Ze vertelde me dat ze ooit op de lagere school voor de cavia van de klas mocht/ moest zorgen in de grote vakantie. Op de een of andere manier is de cavia ontsnapt en is zijn eigen vakantie gaan vieren. Hij heeft de wijde wereld ontdekt en is nooit meer teruggekomen. Na de vakantie moest ze dus opbiechten dat de cavia niet meer terug kwam. Ze kon nog precies vertellen hoe ze zich voelde door de reacties van haar klasgenoten. En als ze grote stappen wilde nemen in haar carrière werd ze nog altijd tegen gehouden door datzelfde gevoel. Ik kon me niet inhouden en gaf aan dat ik juist vond dat ze de cavia de zomer van zijn leven had gegeven. Voor mij is namelijk een knaagdier een zielig beestje in een kooitje en ik vind juist de vrijheid het mooiste om na te streven. Het meest bijzondere was wel dat we tot de conclusie kwamen dat ze eigenlijk zelf al meer dan 40 jaar voor een deel in het kooitje zat dat ze ooit per ongeluk niet goed had dicht gedaan.

Iedereen een cavia
Het gesprek heeft bij mij wel het denkproces op gang geholpen over het feit dat wij allemaal dergelijke cavia’s met ons meedragen. Hoe vaak beginnen we niet aan iets dat we graag willen, omdat er allerlei praktische bezwaren in ons hoofd opkomen. Een van onze grote schrijvers schreef al heel lang geleden: “Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren.”

En ik denk dat vaak de praktische bezwaren in onze hoofd zit en als we het zouden proberen dat we nog een heel eind zouden komen om onze dromen waar te maken. Vaak hoor je dat als mensen gedwongen worden door omstandigheden na verloop tijd zeggen dat dit het beste was wat hen had kunnen overkomen. Zo ben ik meer dan eens bedankt door mensen die ik had moeten vertellen dat hun dienstverband zou worden beëindigd. Ze kwamen gedwongen in beweging en ontdekten van en in zichzelf een kracht die ze anders niet hadden aangeboord. De baan waar ze zo aan hechtten en die zo goed bij hun paste, bleek een nog beter alternatief te kennen.

De kracht door weerstand
Nu is het vaak door onaangename situaties dat mensen ontdekken hoe veerkrachtig ze eigenlijk zijn. Ik vergelijk het graag met sporten: ook door te sporten en bijhorende spierpijn ontwikkel je spierkracht.

Met deze vriendin sprak ik over de mogelijkheid in hoeverre we nu ook medewerkers in beweging kunnen krijgen vanuit een positieve situatie. Natuurlijk gebeurt het als we mensen uitnodigen om te solliciteren naar een volgende stap. Maar hoe vaak slaan we dan geen mensen over die misschien nog wel geschikter zouden zijn, maar zich niet durven aan te melden omdat ze nog steeds een cavia met zich meedragen?

Voor de rest kwamen we tot de bekende conclusie dat mensen pas veranderen als ze voldoende pijn ervaren om te willen veranderen. Vandaar dat het vaak samen gaat met trauma’s. Misschien komt dat wel omdat de nieuwe pijn sterker moet zijn dan de angsten uit het verleden die samen gaan met de cavia’s.

Laat je cavia gaan
Voor deze vriendin heeft ons gesprek een leuke wending gehad. Ze heeft samen met haar jongste zoon een begrafenis gemaakt voor de cavia. Immers, hoe leuk zijn vakantie ook is geweest en hoe kort of lang deze heeft geduurd, de kans dat hij nu nog zou leven na meer dan 40 jaar was nihil. En op de begrafenis heeft zij haar plannen gemaakt die ze nu allemaal wil gaan beleven. En niet alleen plannen, maar ook een actieplan om die plannen werkelijkheid te maken. Ik hoop dat zij de uitzondering is en een verandering kan maken zonder eerst verdere pijn te ervaren.En dat hoop ik voor ons allemaal: laten we onze cavia's begraven en onze dromen werkelijkheid maken.

Aantal keer bekeken: 594

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland