Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus. En honden van Pluto liet schrijver Maarten ’t Hart er veelzeggend op volgen. En toch is het waar, de verschillen zijn groot. Mijn lerares Engels kwam met een artikel waarin een en ander nog eens helder wordt uiteengezet. Ik vertaal: Vrouwen zijn coöperatiever dan mannen, minder assertief, minder geneigd om op de voorgrond te treden. Toch managen ze hun tijd beter en lijken zelfs harder te werken. Minder dan mannen hebben zij de neiging om risico’s te nemen.
Voor Marc Lammers die in 2008 de dameshockey ploeg op de Olympische Spelen naar goud loodste, zijn de verschillen tussen mannen en vrouwen ook niet onbekend. Lammers: "Mannen zitten meer op de inhoud, vrouwen op de emotie. Vrouwen zijn beter in commitment. Hun band is hechter. Ze zijn gedisciplineerder. Nadeel is hun neiging om over elkaar te praten in plaats van met elkaar. Mannen en vrouwen reageren zó anders. Als ik tegen een groep mannen zeg dat ze rechtsom een rondje om deze tent moeten rennen, gaan ze vragen stellen. Waarom niet linksom? Vrouwen stellen geen vragen. Die vertrekken meteen. Halverwege zeggen ze tegen elkaar dat het belachelijk is dat ze niet linksom mochten."
Zouden we kunnen spreken over een mannelijke en vrouwelijk leiderschapsstijl?
Toen ik de directeur van Mondial Assistance, Willem Snijders, ernaar vroeg, herkende hij beide stijlen direct. “In onze business zit er voortdurend spanning tussen inzet en kostenoptimalisatie. Die twee verdragen elkaar slecht. Ook als het op leidinggeven aankomt. Ik zie dat bij mijn mensen terug. De vrouwelijke stijl van leidinggeven vertrekt vanuit de mens: hoe kunnen we het met z’n allen beter doen. Vrouwen blijven het proberen. Geven medewerkers een eerlijker kans. Een vrouw probeert op de lange termijn beter te worden. Maar soms wil ik snelheid maken. Dan heb ik meer aan het mannelijke type: dit gaan we doen, zo moet het eruit zien en doe het maar. Dat is een andere aanvliegroute, gericht op de korte termijn.
Het liefst heb ik natuurlijk een combinatie van die twee. Als ik de zorgzaamheid laat prevaleren, moet ik de capaciteit met 40 procent uitbreiden, de klant wordt geweldig geholpen en mijn medewerkertevredenheidscore is maximaal. Maar ik heb geen bestaansrecht voor wat betreft mijn kostprijs in de markt. Als ik de ander zijn zin geef verbetert mijn efficiency zich met 15 tot 20 procent, maar heb ik ontevreden klanten. Dus, zeg het maar”.
Het managen van die mix, ik spreek nu uit eigen ervaring, is inderdaad een hele kunst. Zeker als het crisis is. Van volleybalcoach Joop Alberda leerde ik dat het voor mannen pas leuk wordt als er resultaten worden gehaald. Bij vrouwen is dat net andersom. Als het gezellig is, dan komen de resultaten als vanzelf. Maar als de markt niet wil, wat doe je dan?
Laten we ons daarom maar op na de crisis richten. Als we dan definitief de omslag maken naar mensgerichte organisaties en groen personeelsmanagement is de vraag:
1. Wordt de vrouwelijke stijl van leidinggeven belangrijker dan de mannelijke?
2. Zo ja, is die stijl aan vrouwen voorbehouden, of kunnen mannen dat ook?
3. En zijn vrouwelijke competenties aan te leren?
Rolf Baarda is directeur van Bureau Baarda, een middelgroot adviesbureau op het gebied van beloningsmanagement en organisatievraagstukken
www.bureaubaarda.nl
www.twitter.com/RolfvanBB
Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!
Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland