met HR vacatures & het beste HR forum

Mijn praktijk met persoonlijkheidsstoornissen in assessments

In mijn vorige blogs stonden opmerkelijke persoonlijkheden centraal, vooral mensen die afwijkend gedrag vertonen. Normaal gesproken komt men persoonlijkheidsstoornissen weinig tegen in assessments.

Toch ben ik in mijn loopbaan meerdere keren geconfronteerd geweest met mensen met zeer apart gedrag en ideeën die beslist niet gangbaar waren. Omwille van de vertrouwelijkheid kan ik in dit verband helaas geen details geven. Gezien zowel mijn arbeids- en organisatie expertise als klinische kennis werd ik door HR, maatschappelijk werk of de bedrijfsarts benaderd, als men echt niet wist wat er aan de hand was. Mijn rol was dan op een vrij laagdrempelige wijze in te schatten wat er speelde en/of er sprake was van een psychiatrische stoornis. Omdat betrokkenen buiten de organisatiecontext eens rustig met iemand konden praten en zich begrepen voelden, kwam er meer informatie naar boven. Men durfde zich vrij te uiten. Daarnaast gaf het persoonlijkheidsonderzoek onder meer indicaties over de stabiliteit en de egosterkte. De uitkomsten werden uiteraard alleen richting de organisatie gecommuniceerd als de deelnemer daar toestemming voor gaf en in lijn met een regulier assessment werd de NIP code volledig gehanteerd. Ik ben het echter niet tegengekomen dat de betrokkene niet wilde dat er informatie naar de organisatie ging; men was blij dat het probleem eindelijk onderkend werd en er actie op ondernomen kon worden.

Op het moment dat ik een persoonlijkheidsstoornis vermoedde, gaf ik aan dat psychiatrisch onderzoek en mogelijke behandeling wenselijk was. De aard van de persoonlijkheidsstoornis heb ik altijd voor mijzelf gehouden en de symptomen uitsluitend op anonieme basis met klinische vakgenoten doorgenomen. De enige die bevoegd is tot een echte diagnose is in dit verband de psychiater.

Aantal keer bekeken: 16

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland

Reactie van Peter-Johan Maximilivan Lieshout on 16 augustus 2010 at 3:41pm: Uit mijn ervaring blijkt dat enig dualisme significant aanwezig is. Enerzijds werkt erkenning van een dergelijke stoornis bevrijdend, echter mag het stigmatiserende en de hieruit voortkomende consequenties voor persoon en organisatie niet onderschat worden. In een tijdsbeeld van efficiency en kosten besparing wordt werkgever eerder in een richting gedwongen die minder inline is met de behoeften van het individu.

Reactie van José Canton on 12 augustus 2010 at 12:40pm: Op dit moment begeleid ik medewerkers met een langdurig dienstverband, waarbij onlangs een persoonlijkheidsstoornis is gediagnosteseerd. Problemen in het functioneren waren er al langer, maar er werd omheen georganiseerd. Door kostendrive en efficientieslagen werd het functioneren manifest.

Ook deze medewerkers gingen akkoord met het bekendmaken van hun stoornis. Enerzijds waren zij opgelucht dat herkenbaar was wat er aan de hand was en anderzijds waren zij ontsteld dat er daadwerkelijk sprake was van een stoornis. Toch waren de gevoelens overwegend positief. Er vielen stukken van de puzzle op zijn plaats. Gedurende hun leven zijn zij geconfronteerd geweest met situaties waarvan zij niets begrepen, of die anders uitpakten dan bedoeld.

Zij gingen akkoord met bekendmaking van hun stoornis aan de werkgever in de verwachting dat die rekening zal houden met hun stoornis. Van een goed werkgever mogen zij dat ook verwachten. Enige handvatten voor de werkgever is noodzakelijk.

De valkuil waarin zij op dit moment namenlijk dreigen te vallen is "gemakzucht". Jarenlang hebben zij energie en inventiviteit ingezet om de stoornis te compenseren en nu hoeft dat niet meer, is hun gevoelen. Het vraagt inzicht van de werkgever om zijn verwachting op niveau te houden en inspanning van de medewerker om aangepast aan zijn stoornis zo goed mogelijk te functioneren.

Op[ dit moment is mijn begeleiding daarop gericht.