Solidariteit bij ziekte werknemers leidt tot meer vaste banen

Ik heb al eerder een blog geschreven over dit onderwerp. In die blog beargumenteerde ik dat er meer vaste banen zouden komen als het ziekterisico niet meer alleen bij de werkgever zou komen te liggen.
Het kabinet is ook van plan om hier verandering in aan te brengen, maar deze plannen gaan niet ver genoeg en zijn niet hervormend genoeg. Het moet écht anders!

Het kabinet stelt voor dat kleine werkgevers -tot 25 werknemers- langdurig zieke werknemers nog maar 1 jaar hoeven door te betalen in plaats van 2 jaar. Volstrekt onvoldoende.

In ons omringende landen, zoals België en Duitsland hoeft een werkgever slechts 2 tot 6 weken door te betalen bij ziekte….. en daarna neemt de overheid deze verplichting over. Dat is veel eerlijker, daarmee verdeel je de lasten over elke Nederlander, dát is pas solidariteit.

Flexibiliteit VS vaste banen
In Nederland heeft nog slechts ca. 60% een vast arbeidscontract. De overige 40% is ZZP’er, uitzendkracht of heeft een tijdelijk dienstverband. Dus slechts 60% van de werknemers kan bij ziekte aanspraak maken op loondoorbetaling door de werkgever. De rest valt of in het vangnet van het UWV of kan helemaal nergens aanspraak op maken en moet zichzelf verzekeren (ZZP’ers). Dat kan beter en saamhoriger.

Prikkel
De reden dat ooit is ingevoerd dat de werkgever bij ziekte 2 jaar lang moet doorbetalen is dat daarmee de werkgever een prikkel heeft om ziekteverzuim te voorkomen. Als je het mij vraagt is de reden een puur financiële geweest, het probleem is hiermee bij de werkgever neergelegd in plaats van bij de overheid en de werknemer.

Die prikkel werkt niet. Een groot deel van het ziekteverzuim is niet arbeidsgerelateerd en daar heeft de werkgever dus helemaal geen invloed op. Verder was, is en blijft de werkgever altijd gebaat bij een gezonde werknemer.

De werknemer heeft ook geen prikkel om sneller aan het werk te gaan, deze wordt immers toch doorbetaald.

Minder vaste banen
Het effect van de maatregel is –zo is gebleken- dat werkgevers steeds minder werknemers een aanstelling voor onbepaalde tijd bieden. Het risico is immers te groot. De overheid moet daar ook niet over klagen, men moet ingrijpen!

Solidariteit is de oplossing!
Er moeten prikkels zijn om het ziekteverzuim en daarmee de zorgkosten in het algemeen naar beneden te krijgen. Er moeten prikkels zijn voor werkgevers, zodat deze er alles aan doen om goede arbeidsomstandigheden te creëren, er moeten prikkels zijn voor werknemers zodat ze het ziekteverzuim zo veel mogelijk beperken én er moeten prikkels zijn voor de overheid en álle Nederlanders om te zorgen voor lage kosten. Deze betalen we immers met z’n allen, via de belastingen.

Voorstel
Beperk het doorbetalen bij ziekte tot maximaal 8 weken. Dat is een forse financiële prikkel voor de werkgever, maar is nog net op te hoesten, zodat veel meer werknemers een vaste baan aangeboden wordt. Laat de werkgever 70% van het salaris doorbetalen, zo is er ook een prikkel voor de werknemer en wordt gedeelde smart halve smart.
Na 8 weken neem de overheid de doorbetaling over. Dit wordt dan bekostigd uit algemene middelen en wordt er een beroep gedaan op de solidariteit van alle Nederlanders.

Laat iedereen (dus ook ZZP’ers) meebetalen aan de kosten van ziekteverzuim. Daar staat dan tegenover dat ook iedereen er aanspraak op kan maken. In geval van ZZP’ers nemen zij de eerste 8 weken voor eigen rekening (dit kunnen zij verdisconteren in hun uurtarief).

Solidariteit leidt tot meer vaste banen!

Aantal keer bekeken: 183

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland

Reactie van Dick Klinkhamer on 9 maart 2018 at 9:44am

Het is een oud lobby-middel: meer en vaste banen in het vooruitzicht stellen ter compensatie van versobering van een arbeidsvoorwaarde. Evenals het naar voren brengen van bezwaren tegen incidentele voorwaarden in plaats van het polderen over een groter pakket voorwaarden. Dat laat namelijk later ruimte om kritiek op het op zeker uitblijven van die extra banen (zoals het van meet af aan de bedoeling is om zich nergens over vast te leggen), te pareren door te zeiken over een nieuw ander “heikel” punt: riante senioren dagen, te dure CAO, risque social en professionnel, teveel verlof, noemt u het maar op.
Gewezen wordt op de grote financiële risico’s, over de optie om die te verzekeren, zoals je dat normaliter ook doet met het bedrijfspand en de inboedel, wordt heen gepraat want het zwakt de ernst af.

Een werkgever heeft trouwens niet tot doel om werkgelegenheid te verschaffen, het is voor hem/haar slechts een middel. Liefst tegen minimale kosten.
Daarbij past de vraag of je wel werkgever kunt zijn als je je het niet kunt permitteren.

Reactie van Jan vd Zanden on 8 maart 2018 at 8:42pm

@Jan Willem de Rouw:

Oeps, dat is toch een ernstige misvatting t.a.v. de cybernetica.

Het maakt juist heel veel uit wie de rekening betaalt. Als de werkgever die betaalt, dan zal hij zijn best doen om de kosten te minimaliseren. Dat heeft de ervaring sinds 1999 wel geleerd. Als de overheid c.q. het collectief dat betaalt, is iedereen en dus niemand verantwoordelijk/aansprakelijk en leert de ervaring dat er dan veel te makkelijk met uitkeringen wordt omgegaan. Dus u maakt m.i. echt een heel principiële denkfout.

Voorbeeld: Sinds de Participatiewet en de WMO in handen is van de gemeenten en ook door de gemeente worden gefinancierd, met een grotendeels fixed lump sum vanuit het Rijk, wordt er veel meer werk van gemaakt (althans door de meeste gemeentes) om mensen uit de uitkering te halen en aan het werk te zetten resp. kritisch om te gaan met de ex-AWBZ middelen. Idem t.a.v. de WAJONG: het UWV had daar nooit belang bij en deed er dus bijna niets aan; de meeste gemeentes nu wel.

Eens dat een goede preventieve aanpak erg helpt.

En ik ben het ook met u eens dat het zeer de vraag is of lagere lasten voor kleine werkgevers de werkgelegenheid echt zo erg gaat helpen.

Reactie van Jan Willem de Rouw on 8 maart 2018 at 5:08pm

Ach...het is in feite lood om oud ijzer; de uitkering moet betaald worden. Of dat nu uit algemene middelen of vanuit werkgever is. In het ene geval betalen we collectief meer premie en in het andere geval meer gedifferentieerd.

Ik geloof iig niet dat solidariteit meer banen gaat opleveren. Dat doet het in ons omringende landen ook niet; die gedachte is flink utopisch.

Waar ik wél in geloof is in een preventieve aanpak; zorg ervoor dat werknemers niet meer blijvend uitvallen, maar hou ze actief op de arbeidsmarkt. Wees creatiever dan de Wet Poortwachter voorschrijft. Dát scheelt!

Reactie van Jan vd Zanden on 8 maart 2018 at 3:25pm

@Jan Willem de Rouw: Dat systeem van gedifferentieerde premies per branche kennen we in Nederland ook al.

Reactie van Jan vd Zanden on 8 maart 2018 at 3:23pm

Dit voorstel is geen solidariteit, maar uitlokking tot parasiteren!

Wat een ongelofelijk dom en slecht doordacht voorstel. In dit voorstel zit geen enkele prikkel om werknemers zich gezonder te laten gedragen. En AO wordt, zoals vroeger, weer op het collectief afgeschoven. We weten wat daarvan is gekomen: “Nederland was ziek”, aldus ex-premier Ruud Lubbers (R.I.P.)

Realiseer je wat een enorm effect de invoering van de WVP en 2 jaar verplichte loondoorbetaling heeft gehad op het terugdringen van AO-verzuim en instroom in de WIA. Dat kind moet je dus niet met het badwater weggooien. De werkgever moet een incentive houden om keihard aan reïntegratie te werken.

En kleine werkgevers moeten zich gewoon verzekeren, dat is helemaal niet moeilijk, maar kost natuurlijk wel geld. Dat kan nu ook al. Statistisch kost een werknemer hen dan even veel als voor een grote werkgever; maar ze gaan niet meer failliet als één van hun weinige werknemers langdurig uitvalt. Waarom zouden kleine werkgevers minder moeten betalen voor een risico dat alle werknemers en dus werkgevers lopen? Het huidige coalitie plan om kleine werkgevers een free ride te geven om AO te veroorzaken is dan ook heel slecht en dom.

Wat wel een goed idee is, is om de werknemer wezenlijk meer verantwoordelijk te maken voor zijn gezondheid en kleine werkgevers tegen hun eigen kortzichtigheid te beschermen. Daar zijn wel een paar simpele goede maatregelen voor te bedenken:

1. Bedrijven < 25 werknemers zijn verplicht zich te verzekeren tegen de 2 jaar loondoorbetaling inclusief reïntegratiekosten (net als nu de premie voor de WIA). Maar ze zijn wel verantwoordelijk voor die reïntegratie, maar kunnen de kosten daarvan declareren bij bijv. UWV.
2. Premies blijven gedifferentieerd, waarbij eventueel bij kleine werkgevers alleen werk gerelateerde ziektes (burn-out, arbeidsongevallen) leiden tot verhoging in differentiatie. Moeilijk uit te voeren, maar wel een poging tot een creatief goed doordacht plan waard.
3. Bij AO veroorzaakt door de werknemer zelf (gevaarlijke sport etc.) moet hij zijn eigen (al dan niet verplichte) verzekering aanspreken; de werkgever hoeft daar niet meer voor op te draaien. Idem, heel lastig, maar zeker de moeite waard.
4. Alleen bij werk gerelateerde AO mag nog 100% salaris worden doorbetaald; in alle andere gevallen (griep, ongelukken buiten schuld, kanker, etc.) wordt maximaal 70% doorbetaald. Alle CAO’s die meer betalen (en dat zijn er nu heel erg veel!) moeten wettelijk afgeschoten worden.
5. ARBO-artsen worden verplicht om de STECR richtlijnen te volgen bij arbeidsconflicten en burn-out e.d. i.p.v. dat zij de idiote richtlijnen, waarin zij niet mogen keuren van hun eigen beroepsvereniging NVAB, volgen. Dat is echt een schande en grote frustratie van alle reïntegratie case managers van de huidige situatie.
6. Werkgevers krijgen via hun ARBO-artsen een formeel aanwijzingsrecht; als werknemers niet stoppen met een ongezonde levensstijl (roken, drinken, ongezond eten) worden AO-situaties die daardoor veroorzaakt worden ook niet meer vergoed.

Er zijn vast nog wat andere verbeteringen te verzinnen; en sommige bovenstaande voorstellen kunnen worden genuanceerd en/of geperfectioneerd.

Maar gooi s.v.p. het nu tamelijk gezonde kind van ons AO-systeem niet zo maar overboord.

Reactie van Jan Willem de Rouw on 8 maart 2018 at 2:47pm

De (financiële) schadelast voor langdurig verzuim bij de overheid onderbrengen vind ik een slecht idee. Het is niet voor niets dat het UWV nu al een slechte reputatie heeft waar het om re-integratie gaat. Zowel kwalitatief als kwantitatief! De solidariteitsgedachte klinkt wellicht mooi, maar nu er toch een vergelijk gemaakt wordt met ons omringende landen; daar levert het geen extra banen op, nóch zorgt het voor een kortere schadelast. Ik zou er veel meer voor willen pleiten het Duitse systeem in verbeterde versie te hanteren; elke branche heeft een bedrijfsvereniging en die is regiehouder waar het gaat om verzuim in de betreffende branche. Op die manier doe je ook recht aan de onderlinge verschillen in verzuim per branche én zorg je ervoor dat er geen groot en log UWV meer nodig is.
Solidariteit leidt tot meer bureaucratie en niet tot meer banen.