Ik heb soms van die dagen dat een aantal gebeurtenissen die totaal los lijken te staan van elkaar toch een verband hebben. Misschien is dat wel heel erg herkenbaar. Zo kreeg ik van de week een nieuwsbrief binnen waarin ook een artikel over werkstress stond. Behalve dat focussen helpt, stonden er ook een aantal tips in uit het boek “Getting things done” van David Allen. Nu heb ik dat boek eens gekocht, vooral omdat ik het heel erg nodig dacht te hebben. Om er zorgvuldig mee om te gaan, heb ik het heel goed opgeruimd. Ik ben het boek dus ook weer kwijt geraakt, zonder ooit gelezen te hebben. Ik denk het wel weer eens tegen te komen, als ik een nieuwe stapel heb opgeruimd.

Iemand vroeg me in dezelfde week wat mijn slechtste eigenschap is. Dus mijn standaardantwoord van stal gehaald: ik kan niet koken. Daarmee hoop ik altijd de vragensteller tot het besef te brengen dat een dergelijke vraag heel breed is en dus dat een beetje meer context handig zou zijn. Deze vragensteller had het door: het ging over wat anderen in mijn werk als slechtste eigenschap kunnen ervaren. Dan is het antwoord gemakkelijker: ik ben zeer flexibel. Dat vond hij geen slechte eigenschap… hij werkt dan ook nog niet met mij samen. Ik ben namelijk zo flexibel dat het begrip “enigszins chaotisch” een beter antwoord is.

Op zich is het wel een prettige eigenschap als HR Manager: schakelen is zelden een probleem. En gelukkig combineer ik het met controlfreakerigheid: afmaken lukt me dan ook wel weer.

Mijn twee slimme tips
Ik heb ooit eens twee slimme tips meegekregen die ik in dit geval altijd toepas. Als ik zaken drie keer uitstel, ga ik terug naar degene die het me heb gevraagd en geef ik aan dat het voor mij geen prioriteit heeft en dat hij er iemand anders voor moet zoeken. De eerste keer dat ik dat deed, vond ik het doodeng. Inmiddels weet ik dat het zowel voor mijzelf als de ander veel ruimte geeft. Soms wordt namelijk door de extra uitleg het opeens toch een prioriteit voor mij en soms verdwijnt het van mijn bordje naar het bordje van iemand anders. Het tweede wat ik heb geleerd is dat ik me vooral moet blijven uitleven in het aanschaffen van allerlei leuke hebbedingetjes waarvan ik altijd denk dat ze gaan helpen om meer structuur te brengen. In mijn werkkamer vind je dan ook allerlei mapjes, opbergsystemen, verschillende soorten agenda’s. Ik heb mezelf een limiet gesteld op de kosten en blijf naïef hopen ooit iets te vinden om mijn chaos te beperken. Tot nu toe blijft het vaak bij de aanschaf en maximaal een week proberen.

Wanneer een medewerker vergeet voor zichzelf te zorgen
Wat voor mij de verbinding was tussen deze gebeurtenissen is dat een collega zich verontschuldigde voor het feit dat ze door haar ziekteverzuim anderen tot last was. En al denkende in de auto over dit antwoord, zag ik opeens in dat dit ook een grote oorzaak van haar uitval was. Ze denkt zo goed aan anderen, dat ze zichzelf voorbij is gelopen. Luisteren naar wat je zelf nodig hebt en dat ook durven aan te geven wat dat is, zorgt voor ruimte om voor jezelf te kiezen en daarmee te zorgen.

Bij klachten van overspanning zie ik namelijk vaak twee oorzaken: teveel verantwoordelijkheid naar anderen in plaats van naar jezelf en geen prioriteiten kunnen stellen. Misschien hebben die wel alles met elkaar te maken. Als je geen verantwoordelijkheid neemt naar jezelf, kun je dan nog prioriteiten stellen? Ik wens mensen altijd toe dat ze net zo om zichzelf gaan geven als dat ze om anderen doen. Volgens mij wordt het dan veel gemakkelijker om alles te doen wat past in de gegeven tijd.

En voor de mensen die zich na het lezen van dit verhaal zich afvragen of het veilig is om bij mij te eten: ik heb een paar gerechten tot in de puntjes leren beheersen, daar vertrouw ik dan weer op. En anders gaan we lekker uit eten.

Aantal keer bekeken: 372

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland