Soms is het helemaal niet moeilijk om voorspellingen te doen. Met het huidige overheidsbeleid voorspel ik bijvoorbeeld dat we binnen nu en 3 jaar een enorme golf aan stress gerelateerde uitval kunnen verwachten. Arbodiensten, burn-out-centra en (stress)coaches gaan overuren maken.

Laatst sprak ik Esther, 34 jaar. Ooit afgestudeerd als communicatiedeskundige, heeft nu een verantwoordelijke baan bij een ICT bedrijf. Altijd knetterhard gewerkt. Getrouwd en twee kinderen: 5 en 2 jaar. De oudste gaat naar de basisschool (“hier hangt de intekenlijst voor luizen-, voorlees- of overblijfouders”), zwemles en voetbal, de jongste heeft ’s nachts astma-aanvallen en moet dan door haar of haar man (maar vaak zijn ze allebei wakker) geholpen worden met puffen. Haar werk is nog steeds veeleisend. Met het Nieuwe Werken heeft ze weliswaar ruimte om vaker thuis te werken, maar daartegenover staat de verwachting dat ze ’s avonds en in het weekend haar mail beantwoordt en stukken voorbereidt.

Esther’s boog staat al loeistrak gespannen en nu haar moeder in rap tempo begint te dementeren, maken zij en haar man op onaangename wijze kennis met de praktijk van de ‘participatie maatschappij’. Zorgorganisaties geven niet thuis: “zó erg is het nog niet met uw moeder”. Dus moet Esther overdag altijd langs om te kijken hoe het gaat, of het gasfornuis niet per ongeluk nog aanstaat en natuurlijk wordt ze opgetrommeld als de buren haar moeder weer eens in haar nachtpon van straat hebben gehaald.
Ze weet dat ze steken laat vallen op haar werk. Haar baas is welwillend, maar begint wel signalen af te geven dat ze zwaar op het budget drukt en minder output levert dan voorheen.
Een oplossing ziet ze voorlopig niet en de tranen zitten hoog.

Als je nu denkt “dit soort Esthers zijn van alle tijden”, dan zit je er niet naast, maar wellicht onderschat je de huidige omvang van het probleem. Met de toenemende vergrijzing van de samenleving in het zicht, heeft de overheid haar verantwoordelijkheid voor de zorg voor ouderen afgewenteld op ‘buren, familie en vrienden’. Alsof er daarvan zoveel overdag beschikbaar zijn. Het eufemisme ‘participatiemaatschappij’ dekt een tsunami aan zorg en zorgen die gedragen wordt door de werkende 30-ers, 40-ers en 50-ers. En daar is op enig moment de rek uit.

Al met al komt er binnen drie jaar een grote groep werknemers muurvast te zitten tussen twee zorggeneraties: (opgroeiende) kinderen en (zieke) ouders. Die participatieklem gaat zijn tol eisen. Met de eenvoudigere regels voor werkgevers om je te ontslaan, de ‘reorganisatie-constante’ en die reteslimme nieuwe generatie die staat te trappelen om je baan over te nemen, staat burn-out zo op je deur te bonzen. Ik hoop dat het nieuwe kabinet meer zorg voor zorg gaat hebben.

Aantal keer bekeken: 112

Plaats een reactie