De ontslagvergoeding kent vele synoniemen. Gouden handdruk, ontbindingsvergoeding of schadevergoeding. In alle gevallen gaat het in feite om een financiële compensatie (meestal een bedrag ineens) voor de ontslagen werknemer. Vaak wordt er met behulp van juridische adviseurs onderhandeld over de hoogte van het bedrag dat door de werkgever betaald moet worden. Komen zij daar niet uit, dan kan de kantonrechter ingeschakeld worden. Hoewel er geen wettelijke regels bestaan voor het bepalen van de hoogte van de ontslagvergoeding, wordt meestal aangehaakt bij de richtlijn die is opgesteld door de gezamenlijke kantonrechters in Nederland. Deze richtlijn staat ook wel bekend als ‘de kantonrechtersformule’.

Wilt u direct een indicatie van een eventueel te betalen ontslagvergoeding?Klik dan hier.

De kantonrechtersformule
De kantonrechtersformule bestaat uit drie onderdelen (A, B en C) die met elkaar vermenigvuldigd worden. De uitkomst van deze vermenigvuldiging bepaalt de hoogte van uw ontslagvergoeding.

A.
Onderdeel A staat voor het aantal gewogen dienstjaren. Uitgangspunt is dat elk dienstjaar voor 1 telt. Dienstjaren die bij een werkgever zijn doorgebracht boven de leeftijd van 40 jaar tellen voor 1,5. Dienstjaren boven de leeftijd van 50 jaar tellen voor 2. Een werknemer van 54 jaar met 17 dienstjaren heeft in het kader van de kantonrechtersformule dus (4x2) + (10x1½) + (3x1) = 26 gewogen dienstjaren.

B.
Onderdeel B staat voor de maandelijkse vaste bruto beloning. Het gaat om vaste inkomensbestanddelen zoals het basis maandsalaris, het vakantiegeld, een eventuele dertiende maand, structurele overwerkvergoeding en/of persoonlijke toeslag. Variabele beloningselementen zoals de werkgeversbijdrage in de ziektekosten of pensioen, een variabel winstdeel of een onkostenvergoeding tellen in principe niet mee.

C.
Onderdeel C staat voor de correctiefactor. In veel situaties wordt deze correctiefactor op 1 vastgesteld. Denk bijvoorbeeld aan een bedrijfseconomisch ontslag zonder bijzonder omstandigheden. Er wordt dan ook wel gesproken van een neutraal ontslag. Uiteindelijk bepalen alle omstandigheden van het geval hoe hoog (of laag) deze correctiefactor uitpakt. Daarbij speelt met name de vraag wie van de ontstane ontslagsituatie het grootste verwijt kan worden gemaakt, de werkgever of de werknemer? In het overgrote deel van de gevallen zal de correctiefactor zich bewegen tussen 0,5 en 2, maar uitschieters naar boven of beneden zijn in de praktijk niet uitgesloten.

De fiscus en de ontslagvergoeding

Lees verder op Ontslag.nl

Bron: Ontslag.nl

Aantal keer bekeken: 248

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland