Ik ben met de Thalys op weg naar Parijs. Door een allervriendelijkste koffiedame word ik op deze vroege morgen van een heerlijk ontbijtje voorzien. Wat schetst mijn verbazing als even later een heftige woordenwisseling losbreekt tussen haar en een jonge reiziger die een paar stoelen verder zit.

Ik begrijp er zoveel van dat het bestelde broodje ham tegen verwachting in door de donkere dienster niet op voorraad genomen is. De ruzie om niets loopt bijna uit op een handgemeen. “Don’t call me moslima”, bijt de hostess haar verwende opponent toe, die daarop gedecideerd de coupé uitloopt en terugkomt met de treinmanager die het geschil uiteindelijk weet te sussen.

In mijn treincoupé reageert niemand op de commotie. We blijven allemaal – uw scribent niet uitgezonderd –naar onze laptopjes turen, alsof we niets hebben gehoord.

Dat zet mij wel aan het denken.

Je kunt natuurlijk zeggen: niemand deed iets, omdat het zijn of haar verantwoordelijkheid niet was. Dat die in eerste instantie lag bij de mensen zelf en in tweede instantie bij de treinmanager.

Maar daar in die trein bleef ik met het onbehaaglijke gevoel zitten dat het niet een kwestie van verantwoordelijkheden is. Dat zoiets gewoon besloten ligt in onze natuur. Als we niets hebben met elkaar, gedragen we ons als vreemden. Van enige sociale cohesie is niet of nauwelijks sprake.

Het lijkt mij verstandig om met dit (kille) feit rekening te houden. We kunnen prachtige initiatieven nemen op het gebied van Total Process Management, de klant centraal stellen en op een voetstuk plaatsen, we kunnen organisaties zelfs kantelen en vraaggestuurd gaan werken, maar waar het op aan komt is samenwerking.

En hoe moet dat, samenwerken, als er geen saamhorigheid is? Als we elkaar niet of nauwelijks kennen. Hoe moet dat, als een organisatie de kenmerken heeft van de coupé waarin ik zat?

Samenwerken ontstaat niet per decreet en zeker niet op basis van een plan (we gingen allemaal naar Parijs, en toch gebeurde er niets). Samenwerken ontstaat alleen door gemeenschappelijke belangen, door een droom die je met elkaar deelt. Door voor elkaar van betekenis te willen zijn.

Het kan niet anders of het creëren van samenwerking wordt één van de belangrijkste issues voor de komende tijd.

Rolf Baarda is oprichter en eigenaar van Bureau Baarda, adviseurs voor beloningsmanagement en human business development

Aantal keer bekeken: 786

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland