Stel je voor dat Jan, die zich vandaag bij jou ziek heeft gemeld, helemaal niet ziek is. Hij heeft geen zin om te werken. Hoe lang kan Jan dit volhouden? Of met andere woorden, hoe lang duurt het voordat jij als HR-manager kunt zeggen: “Nu ga je aan het werk en anders stop ik je loon en ga je maar naar de rechter”.

Jan is, om wat voor reden dan ook, ongemotiveerd, maar hij is niet dom. Hij meldt zich ziek met psychische klachten (lastig te controleren), en om zijn verhaal sterker te maken is hij gelijk bij de huisarts langsgegaan (kijk eens hoe serieus ik mijn klachten neem). Ook heeft hij een afspraak gemaakt bij een psycholoog voor een intakegesprek (“die vindt altijd wel wat om een paar sessies over te praten”).

Gelukkig werk je samen met een goede arbodienst, met dito bedrijfsartsen. Deze week kan je zieke werknemer bij de bedrijfsarts langs. Jan kan goed toneelspelen en de conclusie van de bedrijfsarts is: “voorlopig arbeidsongeschikt” en hij wil de werknemer over vier weken weer zien. In week vijf ziet de bedrijfsarts Jan weer op zijn spreekuur, die uiteraard zegt dat hij nog steeds niet in staat is om te werken. De bedrijfsarts vraagt medische informatie op bij de psycholoog ter onderbouwing van Jan zijn claim.

Drie weken later is de informatie binnen, de week daarna zit Jan voor de derde keer bij de bedrijfsarts (week 9). De informatie van de psycholoog bevestigd het verhaal van Jan, psychische problemen die gepaard gaan met vermoeidheid. Er zijn nog wel enkele sessies nodig voordat Jan weer kan gaan hervatten. Week 13: goed nieuws! De bedrijfsarts ziet niet langer reden om Jan ziek thuis te houden. Hij stelt dat Jan voldoende hersteld is om zijn werk weer te gaan hervatten. Eindelijk! Alleen… de werknemer is het hier niet mee eens en hij vraagt een deskundigenoordeel aan bij het UWV. Drie weken later ligt er een oordeel van het UWV: gelukkig, ook het UWV vindt dat de werknemer weer aan het werk kan. Dit is het moment waarop je hebt gewacht: de werknemer kan eindelijk weer aan het werk!

Dit verhaal is geen betoog dat het systeem van verzuimbegeleiding niet deugt. Wat ik wil zeggen is dat ook al zit alles mee (je kunt snel bij de bedrijfsarts terecht, deze vraagt medische informatie op, durft stelling te nemen in de spreekkamer en het UWV is het met de bedrijfsarts eens), zelfs dan kan het zomaar vier maanden duren voordat er voldoende dossier is opgebouwd waarmee je je kerngezonde, onwelwillende werknemer aan het werk kan sturen. Vermoed je dat jouw werknemer niet ziek is of dat ziekte niet de hoofdreden is van de ziekmelding? Ga het gesprek met je werknemer aan en onderzoek of je niet op een andere, snellere manier samen tot een goede oplossing kunt komen.

Mark Idzinga, Juli 2011

Nooit meer een artikel van mij missen? Laat je e-mailadres achter op www.markidzinga.nl

Aantal keer bekeken: 335

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland

Reactie van Els van Dierendonck on 25 juli 2011 at 1:25pm
Ben het eens met de waarderingsfactor. Alleen in relatie tot Poortwachter zie ik als HR Manager (te) vaak, dat de bal nog steeds in het kamp van de werkgever gelegd wordt. Ondanks dat ik zeker kritisch ben t.o.v. mijn huidige werkgever en de nodige druk op de ketel zet voor beter managen van tijddruk, waardering, performance en geldelijke waardering, ben ik er ook van overtuigd dat de werknemer meer zou moeten durven. We zijn goed beschermd in NL en dat zou ook beter gezien en beleefd kunnen worden. In plaats van ons over te geven aan onze moppercultuur, gewoon durven delen. En niet alleen gecoachet willen worden maar ook zelf coachen. We kunnen tenslotte leren van elkaar. We nemen nog teveel aan dat dit allemaal bij de werkgever of HR hoort, maar het ligt ook vooral bij jezelf. HR kan helpen, adviseren, meedenken voor verbetering en betere samenhang., betere samenwerking, meer succes voor iedereen. Ondanks de vele 'misstanden', de verantwoordelijkheid voor werkgeluk ligt vooral bij jezelf.
Reactie van Yavana on 25 juli 2011 at 12:34pm
Wat ik altijd jammer vind is dat bedrijven niet kijken hoe ze werksituaties kunnen verbeteren. Mensen die ziek zijn zouden ook door de werkdruk,werksfeer niet volledig hun werk kunnen doen. Geef je medewerkers eens wat vaker waardering. Medewerkers krijgen alleen te horen als ze het niet goed en meestal nooit te horen als ze het wel goed doen. Veel mensen hebben dit al meegemaakt door hun ouders. Ze kregen alleen te horen als ze het slecht deden en nooit eens dat ze het goed doen. Dit geeft een knauw in hun ego. Werkgevers probeer het eens toe te passen dat alle leidinggevende ook eens complimenten uitdelen. Ik vind als je het lef heeft om iemand te corrigeren die het niet goed doet,moet je ook het lef hebben om iemand een compliment te geven als ie goed doet. Anders komt de weegschaal veel te veel aan de andere kant te staan. Ik weet zeker dat een deel ziek is omdat ze nooit eens waardering krijgen van hun leidinggevende. Maar alleen negatieve energie.
Als ik tegen iemand elke dag zeg dat hij er slecht uitziet. Ik weet zeker dat hij binnen een maand er superslecht uitziet.
Het kost een leidinggevende toch niets om hem eens zijn waardering uit te spreken ipv altijd kritiek. Zorg voor een goed evenwicht.Leidinggevende denken alleen dat geld een waardering is. Maar dat geld kun je eten/leven/je huur hypotheek betalen. Geef en gij zult krijgen. Maar bij veel bedrijven is dat nog niet doorgedrongen.