Sinds een paar jaar hoor je mensen vaak zeggen dat ze een baan zoeken waar ze energie van krijgen. Nu ben ik zeer tevreden over mijn werk, maar aan het eind van de dag ben ik wel moe. Van een baan waar je energie van krijgt, heb ik nog nooit gehoord. Gezien het grote aantal mensen dat hier over spreekt, is het echter een breed gedragen overtuiging dat dit soort banen wel degelijk bestaan. Dat ideaalbeeld zorgt volgens mij voor veel problemen, waar HR afdelingen ook mee te maken krijgen.

In haar boek Het is mooi geweest plaatst Judith Mair deze overtuiging in een breder perspectief. Ze geeft aan dat arbeid tegenwoordig steeds meer gezien wordt als een levensvervulling en steeds minder als een noodzakelijk kwaad om in het levensonderhoud te kunnen voorzien. Steeds meer mensen zien in hun baan een mogelijkheid om de persoonlijke groei te faciliteren. Dit leidt ertoe dat de grenzen tussen het persoonlijke leven en het werkende leven steeds verder vervagen. De uitspraak van Confucius : “geef mij een baan die bij mij past en ik hoef nooit meer te werken”, gaat volgens Mair steeds meer betekenen: “geef mij een baan die bij mij past en ik kan altijd werken.” Uiteindelijk zorgt een dergelijke scheefgroei tussen het persoonlijke en het werkende leven voor veel spanning en teleurstelling.

Organisaties worden maar zeer zelden opgericht met als doel de persoonlijke groei of het geluk van de werknemers. Bovendien zijn bepaalde zaken die inherent zijn aan een organisaties, niet per se bevorderlijk voor ons welzijn. Veel mensen, vooral Nederlanders, voelen zich bijvoorbeeld niet prettig bij een hiërarchische structuur. Voor een organisatie is het echter wel veel effectiever wanneer er iemand aan het roer staat die duidelijk de baas is.

Hoe leuk het werk dus ook is, het blijft toch maar werk. Er zit altijd een aantal aspecten aan die ons tegenstaan of waar we minder goed in zijn. Dat hoort er nu eenmaal bij. Werk is ook helemaal niet bedoeld als levensvervulling. Het is prettig als we een baan vinden waar we trots op zijn en waar we ons mee identificeren, maar het werk op zich volstaat niet om ons gelukkig te maken. Daarvoor moeten we ons ook in ons persoonlijke leven ontplooien.

In loopbaanadvies en outplacementprogramma’s zijn we er sterk op gericht om een baan te definiëren die goed past bij de cliënt in kwestie. Het is echter ook onze taak om al te grote (lees: onrealistische) verwachtingen in te tomen. Wie niet terdege beseft dat de ideale baan niet bestaat, loopt de kans om chronisch zoekende te blijven. Zo iemand concentreert zich vooral op wat er niet goed is aan een baan en ziet daarom alle goede aspecten van het werk over het hoofd. Soms is het echter verstandiger om je zegeningen te tellen en je verwachtingen naar beneden bij te stellen. Op die manier raak je niet verstrikt in een zoektocht naar een ideaalbeeld dat in de werkelijkheid niet bestaat. Een dergelijk inzicht zal rust geven en dat hebben veel mensen nodig wanneer ze thuis komen na een lange dag op het werk.

Aantal keer bekeken: 349

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland

Reactie van Ben Chr. Tomee on 22 december 2009 at 9:17am
@Imke: Werk dat niet bevalt kost inderdaad nog meer energie dan leuk werk. Ook bij leuk werk is het echter noodzakelijk om je in te spannen en om gedisciplineerd te werken en dat kost energie. Dat hindert natuurlijk helemaal niet. Sterker nog, die inspanning zorgt er juist voor dat je na een dag werk voldaan thuis komt. Als het allemaal vanzelf zou gaan, zou het ook geen uitdaging zijn.

@ Catharina: Natuurlijk moet je werk zoeken dat goed past bij je interesses en je kwaliteiten. Daar helpen we onze cliënten dagelijks mee. We vinden het ook onze taak om mensen die wel erg rooskleurige verwachtingen hebben wat in te tomen. Bepaalde ideaalbeelden kunnen namelijk voor chronische ontevredenheid zorgen en daar willen we mensen voor behoeden.
Reactie van Catharina Johanna Francina Singe on 21 december 2009 at 5:10pm
'Het is maar werk'. Dat vind ik wel zo'n vreemde stelling. Men zit er over het algemeen het grootste gedeelte van het jaar tussen collega's. Vrienden kies je zelf uit, collega's niet. Jouw thuis, daar waar je tussendoor verblijft, richt je helemaal naar jouw zin en smaak in, dat is 'normaal'. Op het werk moet je maar afwachten of de inrichting je aanstaat. Thuis zet je een muziekje op, op het werk is het maar de vraag of dat mag. Dat werk vergt de nodige tijd en aanpassingsvermogen en bestrijkt dus wel degelijk een zeer groot deel van je leven. Ik vind het dan ook geen overbodige luxe dat je dat 'werk' zoveel mogelijk naar jouw eigen wensen probeert in te richten!
Reactie van Imke Segers on 21 december 2009 at 1:22pm
Een baan waar je energie van krijgt bestaat in mijn optiek zeker! Gelukkig ben ik in de situatie dat ik daarover beschik. Maar nog meer waar is dat een baan je meer energie kan kosten dan dat deze oplevert als er factoren een rol spelen die tot grote frustratie leiden. Dit veroorzaakt een dagelijks lek aan energie als je je naar je werk moet slepen!