Hoe combineer je mantelzorg met een betaalde baan?

Onlangs las ik een artikel in het Eindhovens Dagblad wat me bij is gebleven. Het artikel ging over mantelzorgers die naast deze zorg wel of geen betaalde baan hebben. Ik ken een aantal mensen uit mijn directe omgeving die door de zorg voor hun naasten óf nauwelijks kunnen werken óf bijna omvallen omdat ze nauwelijks tijd meer hebben voor zichzelf. Ik vind dit nogal wat. Gelukkig zit ik zelf niet in die situatie, waardoor ik de vrijheid heb om te kiezen of ik wil werken, hoeveel uur ik wil werken en of ik wel of niet in mijn vrije tijd iets voor mezelf ga doen. Ik heb dus zelf heel veel invloed op mijn balans privé en werk, wat een nobel streven is binnen het arbeidsmarktbeleid voor alle werkenden onder ons. Helaas is dit voor veel mantelzorgers niet weggelegd.

Aantal mantelzorgers neemt toe
In het artikel werd gesteld dat het aantal mantelwerkers alleen maar zal toenemen. Niet alleen omdat de vergrijzing toeneemt, maar ook omdat er steeds meer bezuinigd wordt op basispakketten en AWBZ-voorzieningen. De overheid trekt zich steeds verder terug en de behoefte aan mantelzorg wordt daardoor steeds groter. Het is nu eenmaal noodzakelijk om zorg te kunnen bieden aan degenen die het nodig hebben. Vaak zijn dit ouderen, gehandicapten of een ernstig ziek familielid. Op dit moment zetten al 1,1 miljoen mantelzorgers zich minimaal 8 uur per week in om deze zorg te kunnen bieden.
Van de mantelzorgers onder de 65 jaar heeft 71% een betaalde baan. De generatie die zowel de zorg voor opgroeiende kinderen en voor hulpbehoevende ouders heeft, valt ook onder deze groep. Dit wordt ook wel eens de sandwichgeneratie genoemd.

Wat doet de overheid?
De overheid komt voor een deel tegemoet aan de mantelzorgers door het verlenen van een paar overheidsmaatregelen. Hierbij kan gedacht worden aan zorgverlof en calamiteitenverlof. Daarnaast is er de mogelijkheid om langdurend zorgverlof op te nemen wanneer er sprake is van een levensbedreigende ziekte. Dit is onbetaald verlof.
Bovenstaande maatregelen leiden er niet toe dat een werkzaam leven gemakkelijk gecombineerd kan worden met mantelzorg voor iemand die intensieve zorg nodig heeft. Dit kan ook niet echt opgelost worden denk ik, zolang er zo beknibbeld wordt op de zorg. De maatregelen die er zijn, zijn niet meer als een “doekje voor het bloeden”. Ze bieden tijdelijk verlichting, maar echt het probleem oplossen doen ze niet.

Wat kan de werkgever betekenen?
De werkgever kan iets betekenen voor medewerkers die zorgtaken moeten combineren met een betaalde baan. Er kunnen maatwerkafspraken gemaakt worden met medewerkers over mogelijke aangepaste werktijden, mogelijkheden om wat vaker vanuit huis te werken of ruimhartig om te gaan met werktijden in bijzondere situaties. Een structurele oplossing kan er echter ook vanuit de werkgever niet geboden worden. Het kan echter wel het stressgevoel van medewerkers verminderen als ze ervaren dat de werkgever meedenkt en meeleeft.

Duurzame inzetbaarheid
Ik durf wel te beweren dat bezuinigingen op deze noodzakelijke vorm van zorgverlening nadelig uitwerkt op de arbeidsmarkt. Onze economie heeft gezonde werknemers nodig en er wordt ook verwacht dat werknemers tot hun 67ste blijven doorwerken. Dus we moeten met zijn allen duurzaam inzetbaar zijn om dit te kunnen realiseren. Als onze werkende mantelzorgers vervolgens voortijdig uitgeblust raken omdat ze overbelast zijn, schieten we helaas volledig aan dit doel voorbij.

Miriam Teunissen
www.driessen.nl

Aantal keer bekeken: 744

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland