Als beroepscoach dien je eigenlijk altijd wel in ontwikkeling te zijn: je volgt intervisie, supervisie of een opleiding. Even weer goed met jezelf geconfronteerd worden en daar kwetsbaar in zijn. Sinds Brenée Brown op een TED podium er breed over uitweidde, mogen we hardop zeggen dat  kwetsbaarheid een kracht is. Maar ’t is soms best eng. Zeker in een groep. Zeker in een groep en een paard.

Wat een mogelijkheden biedt het coachvak, er zijn talloze benaderingen en modellen.  De Roos van Leary, ACT, systemisch werk, The Work, Mindfull coaching, neurocoaching, NLP, EFT, ZKM, TA, etc, etc.  Het houdt niet op, er komen alleen maar methodes bij. Laatst zag ik zelfs een boek waarmee je een model kreeg aangereikt om je eigen coachingsmethode te ontwerpen. HELP!  Wie weet er straks nog of de XYZ methode afkomt van een goedwillende hobbycoach of dat het een doorwrochte en systematische methode is, aangescherpt door duizenden gebruikers in vele jaren van ontwikkeling?

Goed, even terug naar dat paard. Zelf werk ik ook vaak met een methode, de ZKM, een wetenschappelijke, narratieve benadering die uitstekend werkt en natuurlijk ook zijn beperkingen kent. Soms staan die beperkingen het proces van de cliënt in de weg en is er iets anders nodig. Bijvoorbeeld een paard. Coaching met een paard werkt namelijk heel goed, mits begeleid door een sterke coach die het gedrag van het paard waardenvrij  weet te ondertitelen.  Als de groei van een cliënt van mij stokt, wil ik het wel eens voorstellen: “zullen we een uitstapje maken naar een paard?”. De opbrengst is altijd waardevol en vaak stond ik daar wel eens jaloers naar te kijken: dat wilde ik zelf ook wel eens uitgebreid ervaren.

Die kans kreeg ik en al weken had ik me erop verheugd. Het paard zou me feilloos vertellen wat ik van mezelf nog niet wist en me handreikingen doen om mijn leven meer ontspannen en van elk moment genietend door te brengen.  Ik stapte in de ring en kreeg als eerste opdracht contact te maken met het paard. Het bleek meteen de laatste opdracht te zijn. Stoïcijns bleef het dier staan, hij keurde me geen blik waardig. Wat contact? Niets gebeurde er. Mijn hoop sloeg al snel om in wanhoop en de aanwezige groep keek meewarig naar mijn armzalige pogingen het dier te bewegen mij aan te kijken. PLEASE, één blik maar! Maar ik kon op mijn kop gaan staan, het paard keek niet. Afwijzing, au! Wel maalde hij met zijn mond. De coach vroeg me of ik wist wat het betekende als een paard maalde terwijl hij niets in zijn mond had. Daar ik niets van paarden weet, legde ze me uit dat het betekende dat ik het veel te ingewikkeld maakte. Nee, dáár kon ik iets mee! Teleurgesteld verliet ik de ring en ging mokkend naar mijn opklapstoeltje terug. Niets aan gehad.

Tot ik drie weken later in één keer een flits kreeg: WAT als de betekenis van mijn paardensessie lag in de aanmoediging dat ik het mezelf wat makkelijker mag maken?  Daar begonnen de muntjes te rinkelen: ik had de jackpot te pakken! Geloof het of niet, maar ik ging er meteen mee aan de slag. Het inzicht kwam diep van binnen en het klopte als een bus. Zelfs een paard dat niets doet, heeft zo nog een les in zich.

Aantal keer bekeken: 210

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland