Het volgende verhaal is echt gebeurd: Een manager had een vacature voor een personal assistant. Hij was druk en had de afspraak met zijn HR adviseur om CV's door te nemen daarom al een keer afgezegd. Toen hij dat voor de tweede keer dreigde te doen sprak de HR adviseur hem daar op aan (heel goed, waarschijnlijk een HR Base lid).
'We hebben veel moeite gedaan om een aantal kandidaten te selecteren en we moeten ook onze reputatie in de gaten houden' sprak de adviseur. 'en als je nu niet komt is al onze moeite voor niets, want goede kandidaten zijn maar een korte tijd in de markt'

De manager kwam tussen twee afspraken door bij de HR adviseur langs en zag de stapel met CV's liggen.
'Heb jij er al naar gekeken?' vroeg hij.
'Ja' zei deze. 'Dit zijn de kandidaten die op papier voldoen. Ik heb gekeken naar opleiding, ervaring, arbeidsvoorwaarden en reisafstand. Wat mij betreft zit de uiteindelijke kandidaat hier tussen'.

De manager keek op zijn telefoon en zag dat er alweer veel ongelezen mailtjes en gemiste oproepen waren.
'Ik raak nog overspannen zonder secretaresse' zei hij.
Vervolgens pakte hij de stapel CV's, gooide ze met een grote boog in de lucht en het CV dat het dichtst bij zijn voeten landde raapte hij op en gaf hij aan de HR adviseur.
'Deze nemen we aan' sprak hij 'wil jij het alsjeblieft verder regelen?'

De HR adviseur protesteerde en zei dat hij vond dat de manager dit niet kon maken. 'We hebben hier een recruitment beleid gebaseerd op bedrijfswaarden zoals respect, integriteit en zorgvuldigheid. Wat jij doet is onzin. Wat moet ik zeggen tegen de kandidaten die we afwijzen? Dat ze pech hebben?'

'Inderdaad' sprak de manager 'en terecht. Want pechvogels kunnen we hier niet gebruiken.'

Wat wij hiervan kunnen leren? Neem nooit pechvogels aan. Mensen die pech als een factor in hun leven noemen moet u overslaan. Al is het een vreemde manier om dat via deze anecdote uit te leggen, dat geef ik wel toe.

Aantal keer bekeken: 341

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland

Reactie van Wim van Druten on 8 juli 2011 at 10:19am
José je heb helemaal gelijk.
De bron van dit verhaal (als anekdote) is ook niet van Michiel. En het is als een soort lopend vuurtje wat gepimpt. Maar ik zal er niet meer op reageren (mijn thuiswerkdagen zitten er op) alvorens er nog wat in te gooien:
In de dynamiek en pluriformiteit van alle dag moet je niets uitsluiten.
Het (post-) industriële denken en handelen maakt ons blind voor ruwe diamantjes.
@ Michiel; tip voor HRBase, een reactie/post counter.
Zie je bij andere blog en media sites ook veel en geeft direct een indicatie van de actualiteit.
Gegroet en tot een volgende thema.
Reactie van Michiel Cobben on 8 juli 2011 at 9:57am
Beste Wim,
Weer eens, Te is nooit goed. Te veel reflectie leidt tot twijfelaars. Heb ik overigens persoonlijk ook last van.
Beste José.
Alleen maar exact opschrijven wat er gebeurd is te saait. Uiteraard is het verhaal wel aan de werkelijkheid ontleent. Zelf nooit meegemaakt dat je teveel passende reacties had en, als je eerlijk bent, op onduidelijke gronden doorselecteert? Ik wel en ik weet van genoeg anderen ook.

Anyway. bedankt voor alle reacties!
Reactie van José Canton on 8 juli 2011 at 8:52am
Wat staat er vetgedrukt als openingszin van dit artikel? "het volgende verhaal is echt gebeurd". Na een tal van reacties moeten we lezen dat het niet echt zo is gebeurd, maar dat het bedoeld is om samenwerkingsrelaties tussen managers en HR mensen aan de kaak te stellen. De een met de macht en de ander met het gelijk van de afspraken en procedures. Met daarin een verpakte opvatting dat een beroep op procedures niet werkt, dus dat HR mensen het anders moeten doen. IMij lijkt dit ook een voorbeeld op welke wijze HR mensen zouden moeten leren een topic aansprekelijk en met humor aan te snijden zonder het predikaat van "echt gebeurd"om voldoende aandacht en reacties te krijgen?
Reactie van Wim van Druten on 7 juli 2011 at 7:17pm
Helaas Michiel, ook niet mee eens.
Overigens leuk dat je je eigen blog nog volgt en (nog) participeert.

Als ik leiderschap zoek (met of zonder de competentie charisma, want wat dat is en waar het vandaan komt lopen al genoeg discussies, en daar heb ik ook mening over) kijk ik niet specifiek naar zelfreflecterende typetjes die van nature horen tot de karakteristiek "weifelaartjes en conformerend gedrag". Dat zelflerend vermogen heeft maar een beperkte waarde en is erg positie / functie en niveau afhankelijk. En echte pech bestaat. Je moet er alleen een vinger achter zien te krijgen. Vele "grote en kleine" der aarde zijn door externe pech door dalen gegaan voordat ze uiteindelijk succesvol waren of werden.

En daar zitten/ zaten toch eigenwijze types tussen die alleen extern attribueren, met een groot ego en een aan grootheidswaanzin grenzend zelfbeeld.
Maar een zelfvertrouwen en dadendrang (Jaap Blokker?).
Alleen op het verkeerde moment op de verkeerde plaats/stoel in de verkeerde context en omstandigheid. Op mens niveau heb je geen "goed of fout".
Je hebt het alleen over een mismatch tussen persoon-plaats-tijd & omstandigheid (individu en organisatie). Dat zijn twee hele verschillende -onvergelijkbare - dimensies met hun eigen pech definitie, -factoren en -ratio’s.

Natuurlijk kun je achteraf analyseren waarom iets niet goed ging en is het gebruikelijk dat de individu, vanuit de organisatie gezien in de on(der)geschikte rol, niet aan de verwachting kon voldoen en heeft gefaald. De organisatie rechtvaardigt zich intern en extern door in de slachtofferrol te gaan zitten. De gesjeesde medewerker deugt niet, is de kwade genius en veroorzaker van zijn en andermans probleem. Je wilt niet weten hoeveel boter organisaties soms op het hoofd hebben ter rechtvaardiging van het eigen blunderbeleid.
Liever een pechvogel die me uit kan leggen wat hem door externe factoren overkomen is dan en lamgeslagen schulpkruiper zonder persoonlijkheid en overtuiging die als een kameleon en glad-aal door de toko sluip.

Om een parallel te trekken;
In Amerika mag je drie keer failliet gaan en dan noemen ze je een echte ondernemer / entrepreneur, in Nederland ga je één keer failliet en je bent een looser.
Soms kies ik bewust voor de eerste.
De kracht van succesvolle bedrijven is dat ze het lef hebben te willen werken met de meest lastige mensen. En dat matched niet altijd met het gemaksdenken , de luiheid en het polderen van behoudende en conservatieve organisaties.
M.a.w.: veel organisaties houden hun eigen groei tegen – en schaden de Nederlandse economie- omdat ze de boter nu in eigen ogen hebben zitten, HR/P&O voorop.
Dus liever één pechvogel in de hand dan tien conformisten in de “lucht” (dit noem ik een Obamaatje).
Reactie van Michiel Cobben on 7 juli 2011 at 4:10pm
Ok dan maar, ik geef toe, het verhaal is alleen maar ongeveer zo gebeurd en ik heb het wat zwaar aangezet. Dit was een soort van Clintonnetje. Maar dat je nooit pechvogels moet aannemen is duidelijk. Kandidaten die aan zelfreflectie doen en lering trekken uit mislukkingen zijn waardevoller dan zij die al snel 'tja, toen had ik pech' roepen. Daar zijn we het wel over eens toch?
Reactie van Wim van Druten on 7 juli 2011 at 3:33pm
José, neem je bepaalde zaken nu niet te letterlijk?
Het "waar gebeurde verhaal" is een gechasseerd verhaal met een humoristische twist en een cynische ondertoon over een stijl van (samen) werken en de rol/positie van HR.
Ik loop in ieder geval niet de hele dag met dartpijltjes op CV's te gooien op basis van de gedachte; het lot beschikt en een ander wikt.
Reactie van José Canton on 7 juli 2011 at 2:21pm
Wat grappig, die verschillende ervaringen. Mijn ervaring is dat als de relatie goed is dergelijke situaties zich niet voordoen. Overleg t.a.v tijdsinvestering en taakverdeling ja, maar CV'S FLADDEREND IN DE LUCHT en IENE MIENE MUTTE ben ik niet tegengekomen. Doorzeiken heeft naar mijn ervaring ook nooit geholpen. De consekwenties doorspreken van een mogelijk verkeerde match wel. Dus daarin ben ik van eenzelfde mening.
Reactie van Wim van Druten on 7 juli 2011 at 1:37pm
Michiel, de werkelijke waarde zit tussen de regels van mijn andere posts.
Maar wacht met belangstelling op je volgende bijdrage.
Succes en tot kijks.
Reactie van Michiel Cobben on 7 juli 2011 at 9:43am
Bedankt voor alle reacties en Wim, ik en het met je laatste twee posts eens.
Reactie van Wim van Druten on 7 juli 2011 at 12:04am
Oja; en blijven lachen en leren.
Humor, in welke vorm dan ook, van synisme tot zelfspot, is de drug voor positivisme en uitlaatklep voor tegenslag.