Verzwijgen gevangenisstraf in sollicitatieprocedure: mag dat?

Een (basis)arts treedt in dienst van de stichting Livio. Op de arbeidsovereenkomst is de CAO VVT van toepassing. De basisarts is aangenomen na bemiddeling door het bureau Start. Start heeft, toen zij een intake deed met de arts, gevraagd naar een gat in het Curriculum Vitae van de arts over de periode 2003 – 2011. De arts antwoordde toen dat hij in die periode voor zijn ouders in Egypte had gezorgd terwijl hij ook een studie alternatieve geneeswijzen had gevolgd. Start draagt de man bij Livio voor voor een “snuffelstage”. Er vindt een gesprek plaats met Livio waarin Livio niet vraagt naar het gat in het CV en de arts ook niet eigener beweging daarover spreekt. Livio biedt vervolgens een contract voor bepaalde tijd aan (voor een half jaar). Gedurende dat half jaar meldt de arts zich met steun van Livio aan voor de opleiding tot specialist ouderengeneeskunde. De arts wordt toegelaten en de afspraak wordt gemaakt dat de arts, per de datum waarop de opleiding zal beginnen, in dienst zal treden van een andere stichting als arts in opleiding. Livio zal in die periode de arts voorzien van de vereiste stageplek(ken) en noodzakelijke begeleiding. De oorspronkelijk tussen partijen afgesproken overeenkomst wordt verlengd tot de aanvangsdatum van de opleiding. Voordat het zover is en vlak na de aanmelding en de afspraken over de opleiding komt aan het licht dat er iets niet klopt omdat een journalist onderzoek doet en de Inspectie der Volksgezondheid contact opneemt met Livio. De arts geeft dan toe dat hij een lange periode van detentie achter de rug heeft wegens het in brand laten steken van zijn vrouw. Livio meldt de arts dat de arbeidsovereenkomst sowieso afloopt per de datum dat was afgesproken dat hij in dienst zou treden van de andere stichting om de opleiding ouderengeneeskunde te gaan doen. Tot het zover is wordt de arts vrijgesteld van werk met behoud van salaris. De arts start een kort-gedingprocedure en vecht zijn non-activiteit aan. Ook vordert hij een veroordeling van Livio om hem alle ondersteuning te bieden bij het effectueren van de opleiding en het aan hem aanbieden van de voor die opleiding vereiste stageplaats e.d.

De kantonrechter
De kantonrechter in Enschede wijst de vorderingen van de arts toe. De kantonrechter geeft aan dat de vraag is of de arts uit zichzelf opening van zaken had moeten geven. De kantonrechter meent dat op de arts niet de verplichting rustte om zelfstandig mededeling te doen omdat de detentie geen verband hield met een goede uitoefening van de werkzaamheden. De detentie hield verband met een situatie in de relationele sfeer terwijl aannemelijk is dat zich een vergelijkbare situatie niet nogmaals zal voordoen. Bovendien meent de kantonrechter dat Livio de situatie aan zichzelf te wijten heeft door niet te vragen naar het verleden van de werknemer.

Commentaar
Op zich is het niet ongewoon dat wordt aangenomen dat in een sollicitatiefase alleen eigener beweging zaken moeten worden gemeld als die zaken relevant zijn voor de uitoefening van de functie. Die redenering wordt bijvoorbeeld gevolgd als het gaat om een ziekteverleden. Heeft de werknemer een kwaal waarvan hij weet dat die hem ongeschikt maakt voor de functie, dan moet hij dat melden, maar andere kwalen kunnen onvermeld blijven. Voorts is van belang dat Livio in elk geval niet rechtstreeks had mogen vragen naar een strafrechtelijk verleden. Een daarop gerichte vraag zou in strijd kunnen zijn met het recht op privacy zoals verankerd in diverse verdragen en wetten. Eén van de achterliggende gedachten is dat iemand die zijn straf heeft uitgezeten niet nogmaals “veroordeeld” moet worden voor dat vergrijp en recht heeft op resocialisatie. Livio zou overigens in dit geval waarschijnlijk helemaal niet naar het strafrechtelijk verleden hebben geïnformeerd, want zij had daarvan geen weet. Mogelijk had zij wel gevraagd naar het gat in het CV en die vraag is toegestaan. De vraag is dan of de arts naar waarheid had moeten antwoorden of niet. In dit verband zou een parallel getroffen kunnen worden met een zwangere werkneemster. Op zich mag naar zwangerschap ook niet worden gevraagd en als het dan toch gebeurt, wordt bepleit dat gelogen mag worden. Mag er niet gelogen worden, dan wordt de bescherming van de zwangere werkneemster immers feitelijk teniet gedaan.

Wat vindt u: geldt dat ook voor de arts met het detentieverleden?

Heeft u vragen? Neem gerust contact met mij op:

Muriel Middeldorp www.potjonker.nl
T +31(0)23 - 553 02 30 | F +31(0)23 - 553 02 60 | E middeldorp@potjonker.nl | Postbus 280, 2000 AG HAARLEM

Aantal keer bekeken: 2331

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland

Reactie van Muriel Middeldorp on 12 april 2013 at 12:00pm

Dank voor alle reacties. De vraag is of een VOG uitkomst had geboden, ook omdat de straf vermoedelijk niet in Europa is uitgezeten. En ik weet niet of er met Egypte informatie wordt uitgewisseld. Maar zelfs als dat wel het geval was geweest en zelfs als Livio "het" van te voren had geweten... zou dat voldoende reden zijn geweest de arts niet aan te nemen? Zo ook wat het "liegen" betreft: zou de zaak echt zo anders hebben gelegen als de arts om op zich begrijpelijke redenen had gelogen?

Reactie van Wim van Druten on 11 april 2013 at 5:41pm

Een ex-delinquent hoeft niet mee te werken aan zijn her - veroordeling indien zaken uit het verleden niet relevant zijn voor de functie-uitoefening.
Vandaar ook verschillende VOG aanvragen.
Deze stelling kan ik ook veralgemeniseren; zaken uit het verleden die kunnen leiden tot een besluit op basis van vooroordelen ed. hoef je niet zelf te benoemen als deze niet relevant zijn voor de werkzaamheden.
Het wordt anders als er expliciet naar gevraagd wordt en je liegt (= wat anders dan verzwijgen).
En dit is mijn uitspraak en daar moet u het mee doen;-)

Reactie van Harm Voogt on 11 april 2013 at 3:19pm

Gegeven wat deze arts gedaan heeft hoeft dat inderdaad niet te betekenen dat hij incapabel is als arts. Maar deze arts had bij de intake bij start wel al gelogen over zijn achtergrond. Dat gaat wel even iets verder dan alleen verzwijgen. En nee, hij mag geen 2x veroordeeld worden; prima. Daar komt dan de rol van ziekenhuis om de hoek. Want net zoals de arts stomweg gewoon eerlijk en open moet zijn (zeker waar het serieuze gegevens betreft) dient een ziekenhuis een screeningsbeleid te hebben en daarbij biedt een VOG iig een objectief criterium. Beiden hebben steken laten vallen. Alle geloofwaardigheid tav deze persoon is weg, en het ziekenhuis heeft zijn screening beleid niet op orde. En de rechter? Hij volgt de lijn die het VOG ook aanhoudt. Maar gaat wel voorbij aan het maatschappelijk belang van de functie; daar heeft ie het niet over. En terecht dat hij Livio ook verwijt niet doorgevraagd te hebben.

Reactie van Bertil Verbaarschot on 11 april 2013 at 1:20pm

@Irene: een arts mag zijn patiënt geen schade toebrengen? Gezien de gestage stroom aan medische missers en onzorgvuldige handelspraktijken lijkt zekerheid op voorhand niet gegeven.

We hebben allemaal wel wat op onze kerfstok of te verzwijgen. Mij lijkt dat als je zou weten wat sommige mensen doen of gedaan hebben je menig voorbehoud zou kunnen koesteren. Deze man heeft, mogelijk onder culturele invloeden, iets gedaan waarvoor hij bestraft is. Daar mogen we allemaal onze persoonlijke mening over hebben. Daarmee is niet gezegd dat deze persoon een incapabel arts is, noch dat er een verhoogd risico bestaat op inadequaat handelen naar patiënten. Als een daad je blijft achtervolgen, kun je geen nieuw leven beginnen. Ik ben geen rechter, maar had bij het lezen van de casus al de vraag in hoeverre wat gebeurd is relevant is voor de functie(uitoefening). Vergeleken met recente voorbeelden waarbij artsen doelbewust vanuit medisch onzorgvuldig handelen patiënten blijvend hebben geschaad, kan dat van deze man niet worden gezegd. Moet je in zijn omstandigheid vrijwillig de informatie geven waarop anderen je zullen veroordelen en niet beoordelen?
Daarnaast kan ik me nog wel een lijstje met vragen bedenken die absoluut een bedrijfsrisico vormen voor artsen en waarvan ik me afvraag of die in een sollicitatieprocedure worden gesteld: rookt u, drinkt u, gebruikt u drugs, gebruikt u fysiek geweld tegen uw partner en/of kinderen, heeft u in enige mate kenmerken van lichamelijke of psychische instabiliteit. Hoe ver wil je gaan?

Reactie van Lars-Erik Sodenkamp on 11 april 2013 at 1:09pm

De rechter heeft mijn inziens gelijk. Wel ethisch een lastige kwestie gezien het beroep dat de arts uitoefent. Maar welk beroep zou hij als je het wel zou (mogen) meewegen wel kunnen uitoefenen? Iedere werkgever zal er van schrikken als hij de reden van de detentie hoort. Had de werkgever een "Verklaring omtrent het gedrag" laten aanvragen dan neem ik aan dat voor het uitoefenen van deze functie ook geen bezwaar was geweest. Is een buitenlands detentie verleden overigens bekend bij de Nederlandse autoriteiten? Wat je wel kan afvragen is in hoeverre de arts instaat is rationeel te blijven denken in bepaalde (stress)situaties en welke gevolgen kan dit hebben in de taken die hij uitoefent. Dan zou negatief impulsief gedrag bij een arts wel risico's kunnen hebben.

Reactie van Irene koedijk on 11 april 2013 at 12:31pm

Tsja, ik heb toch mijn twijfels bij het oordeel van de rechter. Een arts mag zijn patiënten geen schade toebrengen. Patiënten en werkgever moeten daarop kunnen vertrouwen. Deze arts heeft iemand (zijn eigen vrouw) met opzet in brand laten steken. Volgens mij ga je daarmee in tegen de normen en waarden die je bij een arts zoekt, en diskwalificeert hij zichzelf hiermee als arts.
Gelukkig ben ik geen rechter geworden.