Geen visie bij de regering
Als consultant kom je nog al eens ergens. Maar voor je er bent, rijd je in de auto. Zeker als het heel vroeg is, is het een ideaal moment om naar de radio te luisteren. Later op de dag, wordt de reistijd vaak ingevuld met telefoontjes. Maar ’s ochtends voor 6 uur zijn er nog weinig mensen die prijs stellen op een belletje. Gelukkig is er vaak wel een leuk programma te vinden.

Zo luisterde ik van de week naar de herhaling op BNR van het gesprek met de rector magnificus van de universiteit van Utrecht, Bert van der Zwaan. Hij sprak zijn zorg uit over gebrek aan visie binnen de regering over de toekomst van het onderwijs. Het haakte bij mij onmiddellijk op de opmerking van Mark Rutte zelf, die ooit zei dat als je last van visie had je naar de opticien moet. Vandaar dat het misschien wel heel erg lastig is om een van deze regering een visie op onderwijs te verwachten. Dat we daardoor een risico op termijn lopen dat we onze status als kennisnatie kwijt raken, daarvoor kan ik alleen maar eens zijn met Van der Zwaan.

Zonder visie grotere kans op verzuim
Het gesprek over visie deed bij mij het gesprek herleven dat ik een week eerder had, waarbij het ging over een gebrek aan visie op een deel van het werk van medewerkers. Zij voelden zich daardoor niet meer erkend in hun toegevoegde waarde. “Waarvoor doen we nog ons best, werken we zo hard, want de directie ziet toch het nut er niet van in”. Ik zat met de bedrijfsarts en een leidinggevende in gesprek om het ziekteverzuim in deze afdeling te bespreken. De bedrijfsarts citeerde dit deel uit een van haar gesprekken met medewerkers. Het bevestigde mijn beeld dat als medewerkers niet het idee hebben dat ze bijdragen aan het succes van de organisatie, zichzelf een radartje kunnen voelen in het geheel het heel lastig is om elke dag de motivatie op te brengen om uit je bed te komen en iets bij te dragen.

Vertaling van visie naar de werkvloer
In dezelfde week hoorde ik een discussie tussen twee leidinggevenden die zich verwonderden over het feit dat medewerkers soms zulke tegengestelde acties kunnen uitvoeren, terwijl “het toch duidelijk is waar we heen gaan:”. Ik ken deze managers goed, dus voelde me vrij genoeg om te vragen of het echt zo duidelijk is voor medewerkers. Of er gesprekken met medewerkers op individueel niveau worden gehouden om de strategie en visie van de organisatie te vertalen naar hun werkplek, hun dagelijks handelen. Ze gaven onmiddellijk toe dat dit niet het geval was en dat de vertaling niets anders was dan de blogs van de directie en de jaarlijkse presentatie hoe het ging en wat de doelen zijn. En natuurlijk het missiestatement. Zo natuurlijk vond ik het missiestatement niet. Ik kende hem tenminste niet uit mijn hoofd. Dus ik vroeg wat zij uit het missiestatement haalde voor hun invulling van het dagelijks werk. Gelukkig ontstond ook hier de mooie verwarring dat ieder van deze manager een eigen interpretatie gaf van het missiestatement. En dat terwijl ze er wel regelmatig mee bezig waren. Voor hen de eye opener dat het soms helemaal niet zo gemakkelijk is om de visie te vertalen naar de dagelijkse praktijk. Zij zouden met hun collega-managers dit nieuwe inzicht bespreken en zorgen dat in de komende plangesprekken de vertaling naar de werkvloer.

Visie op visie
Voor mij stond visie deze week even centraal. Teveel momenten kwamen bij elkaar om het er niet over te hebben. Mijn visie is dat een organisatie een visie nodig heeft om haar bestaansrecht naar de buitenwereld duidelijk te maken en alle acties die zij wil uitzetten om dit bestaansrecht verder uit te bouwen ook een zelfde richting op te laten gaan en zo iets te bereiken. Voor een medewerker is de vertaling van de visie van de organisatie naar zijn werkplek noodzakelijk om betekenis te geven aan zijn werk. En zonder betekenis voelt niemand toegevoegde waarde. En zonder toegevoegde waarde is het wel heel lastig om je werk een andere lading te geven dan alleen een middel om geld te verdienen voor andere, leuke en belangrijke zaken. Ik gun iedereen werk waarbij hij of zij toegevoegde waarde ervaart. Alleen dan is het mogelijk om duurzaam het werk vol te houden en elke dag met plezier naar je werk te gaan. Voor mij hoef je daarom niet naar een opticien.

Aantal keer bekeken: 168

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland

Reactie van Marleen Kukler Gisteren

Laten we dan voor veel medewerkers hopen dat het nieuwe jaar voor hen de duidelijkheid brengt hoe de visie van de organisatie tot het plan voor hun werk leidt.

Reactie van Ruud van Gerrevink op vrijdag

Wat Dick (redelijk correct) omschrijft is in feite de liberale visie. Die uiteraard ook door Mark Rutte wordt gedeeld. Ik denk dat Rutte met zijn fameuze uitspraak meer het probleem met visies voor ogen had zoals Marleen dat omschrijft vanuit haar gesprekken met die managers. Geen visie is dan beter dan een onduidelijke visie. En wat ik altijd een mooie vindt: een visie zonder plan is een droom, een plan zonder visie is een nachtmerrie.

Reactie van Marleen Kukler on 24 november 2017 at 1:49pm

Dank Dick voor je nuance. Misschien verwacht ik inderdaad te veel van leiders die een land leiden. Een beeld waar we naar toe werken zorgt vaak dat acties ook daadwerkelijk samenhang hebben. Dat het niet past bij liberalisme is dan helaas een lastige om te combineren.

Reactie van Dick Klinkhamer on 22 november 2017 at 9:14pm
Leuke blog. Je verwijzing naar Rutte is volgens mij mank: Rutte kan m.i. niet anders zeggen als aanhanger van het liberalisme. Wiki: Het liberalisme heeft als uitgangspunt zo veel mogelijk vrijheid van het individu zolang hij de vrijheid van anderen niet beperkt. Liberalen streven naar een samenleving waarin burgers grote vrijheden genieten, zoals de burgerrechten die het individu beschermen en de macht van de staat en de kerk beperken. Ook streeft het liberalisme naar een vrije markt waarin de overheid zich terughoudend opstelt.
M.a.w. Het hebben of opstellen van een visie doet afbreuk aan het eigen uitgangspunt, omdat je daarmee treedt in de vrijheden die je anderen wilt toebedelen.

Waar het toe leidt weten we overigens ook genoegzaam: falend project nationale politie, ontevreden onderwijs personeel, weggelopen zorg personeel na bezuinigingsakties, chaos bij de belastingdienst, defensiepersoneel dat verbale schietoefeningen moet houden en eigen kledij moet aanschaffen, WWZ drama en vastgelopen arbeidsmarkt, arbeidsdiscriminatie zonder weerga (“je moet je maar invechten”), verboden onderscheid tussen zzp-ers en dezelfde loondienstcollega's, een kwalijke belastingmoraal, etc. Toch ontzettend knap dat het volk deze taalkunstenaar weer kiest.