Nurten Albayrak ziet het waarschijnlijk verkeerd

Wat doe ik fout? is de eerste vraag die een leidinggevende zich moet stellen bij ontevredenheid onder medewerkers. Ook Nurten Albayrak.

Van alle 100 werkenden staan 30 positief, 30 neutraal en 40 negatief tot heel negatief ten opzichte van hun werk. En één op de drie denkt erover om op te stappen. Dat laat onderzoek van Mercer (oktober 2011) zien naar de tevredenheid van medewerkers met hun baan. Waarom zijn zoveel mensen ontevreden met hun baan? Onvrede met de financiële beloning is maar in 20% van de gevallen de reden waarom mensen geestelijk afhaken of opstappen. Salaris kan wel een ‘dissatisfier’ zijn als je te weinig verdient om redelijk van te kunnen leven, maar het is geen, of alleen tijdelijk, een ‘satisfier’. Al denken managers dat te weinig geld in 80% van de gevallen de reden is voor demotivatie, slecht presteren en vroegtijdig vertrek. Doorslaggevender hiervoor zijn zaken als: onvoldoende ontwikkelingsmogelijkheden, een organisatiecultuur waarin iemand zich niet thuis voelt, een gebrek aan erkenning, een work-life balans die scheef is. En de belangrijkste: geen goede relatie met een baas.

Wat te denken van de verdediging van Nurten Albayrak als zij zegt dat de onvrede van medewerkers en het grote verloop komt door de grote sociale onveiligheid; het feit dat baanzekerheid voor veel functies laag is omdat het COA voortdurend groeit en krimpt met de groei en afname van het aantal asielzoekers. Dit aspect zal ongetwijfeld meespelen, maar de mensen die solliciteren bij het COA weten dit van te voren. De kans is groter dat de slechte sfeer bij het COA inderdaad voor het grootste deel te wijten is aan haar stijl van leidinggeven, zoals in de media wordt gerapporteerd. Een slechte relatie met een baas blijkt namelijk de belangrijkste reden waarom mensen hun baan vaarwel zeggen. In maar liefst de helft van de gevallen.

Net als Nurten Albayrak leggen managers de oorzaak voor dingen die niet goed gaan graag buiten zichzelf. Dat doen niet alleen managers, maar dat doen we allemaal. Terwijl we successen zo graag aan onszelf toeschrijven. En dat komt weer omdat we graag een positief beeld van onszelf in stand houden. Iedere manager die wordt geconfronteerd met grote onvrede en een groot verloop zou eerst bij zichzelf te rade moeten gaan en zich moeten afvragen in hoeverre dat aan hem/haar ligt. Dat geldt ook voor Albayrak. We wachten de resultaten van het onderzoek af. Maar als ik Albayrak was zou ik me er op voorbereiden dat ik het beeld over mijzelf zal moeten bijstellen.

Aantal keer bekeken: 646

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland

Reactie van Marc Ketelaar on 27 januari 2012 at 9:48am

Nurten Albayrak zou als geen ander moeten weten wat haar "fouten" zijn als je haar CV bekijkt:

1989 Coördinator intercultureel vrouwencentrum bij Stichting Welzijn Delft
1990 Hbo-studie personeel & arbeid
1990 Adviseur voorkeursgroepenbeleid bij BiZa
1992 Hoofd bureau wervingservice voorkeursgroepen
1994 Studie sociologie van arbeid en organisatie aan de UvA
1994 Senioradviseur bij ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport
1998 Afdelingshoofd bij Volksgezondheid
1999 Hoofd personeelszaken bij gemeente Dordrecht
2001 Directeur personeel en organisatie COA
2004 Algemeen directeur COA

Op welk moment is het verkeerd gegaan? ik denk vanaf het moment dat je als directeur P&O algemeen directeur wordt en daar niet voor in de wieg gelegd bent.

Reactie van Ruud van Gerrevink on 26 januari 2012 at 3:40pm

Los van wat er werkelijk aan de hand is / was bij het COA en wat de aanleiding ook was; wanneer onvrede van werknemers naar buiten komt betekent dat per definitie dat er kennelijk mensen waren die zich daartoe 'genoodzaakt' zagen omdat ze vonden geen andere optie te hebben (om e.e.a. bijvoorbeeld binnenskamers op te lossen) vanwege de daar heersende cultuur. Iedereen met een IQ boven dat van een tafelpoot weet dat het naar buiten brengen van dergelijke kritiek het probleem in eerste instantie eerder vergroot dan dat het iets oplost voor betrokkenen (zie de verschillende klokkenluiderdrama's). Het naar buiten brengen is daarom een serieus te nemen feit, zeker wanneer dat door meerdere personen wordt gedaan. Dus: eens met de stelling.

Reactie van marlies brenters on 25 januari 2012 at 11:13am

Als dit niet eerlijk wordt verteld, dan deugt dat niet. Maar als sollicitant zou je je dit ook zelf moeten realiseren of er in ieder geval naar moeten vragen. Dat kun je niet helemaal op het bordje van W&S schuiven. Ook recent onderzoek toont aan hoe belangrijk en bepalend een baas is voor het welbevinden van medewerkers: http://www.nuzakelijk.nl/werk/2719932/baas-bepaalt-geluk-werknemer....