Het gaat niet goed met je zieke werknemer: hij kan hoogstwaarschijnlijk niet terugkeren in zijn eigen werk en ander passend werk heb je niet voor handen. Dit is het moment om een spoor-2-traject te starten. De meeste bedrijven doen dit niet zelf, maar zijn hiervoor aangewezen op een extern re-integratiebedrijf. De kans op succes is dan als je het mij vraagt erg klein. Drie belangrijke oorzaken waardoor het via een extern re-integratiebedrijf vaak niet lukt om een geslaagde plaatsing bij een andere werkgever voor einde wachttijd, liefst voor de WIA-aanvraag te realiseren:

Inefficiënte werkwijze
Voorbeelden zijn werknemers die solliciteren op banen die door de arbeidsdeskundige al betiteld waren als niet-passend. Het eindeloos volgen van (sollicitatie-)trainingen en nauwelijks solliciteren. Begeleiding door incapabele "re-integratieconsulenten", die op de stoel van de bedrijfsarts gaan zitten. Ik zie het allemaal helaas veel te vaak gebeuren.

Dossiervorming versus resultaat boeken
Het re-integratiebedrijf stopt vaak meer tijd in het verantwoorden van de acties die ze uitvoeren, dan dat ze de juiste acties daadwerkelijk uitvoeren. Dit om aan de werkgever (en later aan het UWV) duidelijk te kunnen laten zien dat “de werknemer echt wel zijn best heeft gedaan om een baan te vinden”. Maar wacht eens even: de werkgever schakelt het re-integratiebedrijf toch in om een passende, andere functie te vinden en niet voor dossiervorming? Dat kan de werkgever zelf wel.

Droombaan versus passend werk
Zoekend naar ander werk, wordt er vaak alleen gezocht naar banen die de zieke werknemer leuk vindt, affiniteit mee heeft. De baan waarbij er een “perfecte fit” is tussen de functie-eisen en de kwaliteiten van de werknemer. Maar hoeveel (niet-zieke) werkende mensen hebben überhaupt zo’n perfecte fit? Hoeveel mensen hebben een baan waarbij ze perfect op hun plek zitten? 10%? 20%? Waarom bij een spoor-2-traject dan zoeken naar de droombaan? Passend werk, is meer dan voldoende en genoeg uitdaging lijkt me.

Natuurlijk zijn er re-integratiebedrijven die net iets doordachter te werk gaan dan hierboven beschreven. Helaas zijn dat uitzonderingen. Houd er overigens rekening mee dat ook bij een spoor-2-traject geldt dat je als werkgever eindverantwoordelijk blijft. Dus maak vooraf heldere afspraken en houdt het re-integratiebedrijf aan deze afspraken. En leg uiteraard alles goed vast. De druiven worden wel heel zuur als je, mede dankzij een disfunctionerend re-integratiebedrijf, én de WIA-aanvraag niet hebt kunnen voorkomen én straks toch ook nog een loonsanctie van het UWV aan je broek krijgt.

Mark Idzinga, September 2011

Nooit meer een artikel van mij missen? Laat je e-mailadres achter op www.markidzinga.nl

Aantal keer bekeken: 3410

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland

Reactie van Arno Zijderveld on 3 oktober 2011 at 11:37am
Mark, het lijkt me goed als je als ondernemer/werkgever ergens geld aan uitgeeft -bijvoorbeeld een re-integratietraject- dat je dan ook weet wat je koopt en wilt kopen. Dat je dus tijd investeert om te onderzoeken waar je een traject inkoopt en dat je van tevoren afspraken maakt over kosten en wat je krijgt voor die kosten. Dat betaalt zich uit in een zorgvuldig traject met een resultaat waar werkgever en werknemer baat bij hebben en tevreden mee zijn.

Als je dus als werkgever je zorgplicht in het kader van de poortwachtersregeling serieus neemt, kies je voor een re-integratiebureau wat niet alleen zaken belooft, maar ze ook waarmaakt. Het selecteren van een re-integratiebedrijf is wat mij betreft een verantwoordelijkheid van zowel werkgever als werknemer. Zorg je er als werkgever voor dat de werknemer de keuze heeft uit een aantal 'goede' bureaus, dan voorkom je een teleurstelling achteraf en geef je tegelijkertijd de medewerker zelf (gedeeltelijk) regie over zijn of haar eigen re-integratie.

Je geeft een aantal goede 'inkoopcriteria' aan, waar andere werkgevers wellicht hun voordeel mee kunnen doen. Dank daarvoor. Met een beetje goede wil van alle partijen hoeft een tweede spoortraject niet te mislukken. Daar heeft niemand baat bij.
Reactie van Annette Schroeten on 29 september 2011 at 5:20pm
Jammer dat re-integratie 2de spoor weer zo negatief in beeld komt. Wij hebben een plaatsingspercentage van 80% en een klant tevredenheidscijfer van 8,5. Wij worden geauditeerd door TUV en onze enquetes worden afgenomen door Stratus. Kortom er zijn re-integratiebureaus die wel degelijk succesvol plaatsen.
Reactie van Arno Schans on 29 september 2011 at 2:01pm
En dan: het alternatief. Biedt een vaststellingsovereenkomst met een maar hoog genoeg bedrag uitkomst?
Reactie van Rolf Tromp on 29 september 2011 at 1:35pm
Beste Mark,

Je hebt helaas gelijk. Dit soort trajecten kosten de werkgever veel geld en leveren nauwelijks iets op, het is eigenlijk een wassen neus. Maar je bent nu eenmaal verplicht om na 1 jaar arbeidsongeschiktheid een 2e spoor traject in te zetten, doe je dat niet dan heb je na 2 jaar een loonsanctie aan je broek hangen. Ook al weet iedereen dat de betreffende werknemer kansloos is op de arbeidsmarkt (zeker gezien de medische beperkingen), je bent verplicht om hierin te investeren maar 9 van de 10 keer is het een desinvestering. En dat is erg frustrerend, zowel voor werkgever als werknemer. Dit is weer typisch zo'n voorbeeld van een middel dat een doel op zich is geworden en daar zijn wij in Nederland erg goed in.