45 plus staat onder druk.

Dat lees, hoor en zie ik in alle media. Een flink aantal van hen zijn werkzoekend en anderen zitten misschien op een plek waar ze balen en hun talent verdoen. Met een aantal collega coaches heb ik initiatief genomen om hen een hart onder de riem te steken. Wij organiseren Get a Job Café bijeenkomsten, waar je in een café setting, op 1 avond in 3 keer 45 minuten onder leiding van 5 topcoaches talenten (her)ontdekt, droomt wat je er mee kan en het café rijker verlaat dan je kwam, met een aantal concrete stappen die je de volgende ochtend gaat zetten om je droom uit te laten komen. Dit is geen commercieel traject. Een kleine bijdrage in de huur van het café en voor koffie, thee en een drankje is het enige dat van de deelnemers wordt gevraagd.


Ze komen niet…
Ondanks een artikel in het traditionele regionale dagblad, melding in de digitale agenda’s van huis aan huis en streekbladen, op onze websites, via persoonlijke benadering, netwerkbijeenkomsten, blogs, en sociale media (mijn relaties en die van mijn vier collega’s). Al met al moeten we enkele tienduizenden personen in onze 1e en 2e lijn hebben bereikt. Zeggen en schrijven vijf personen meldden zich aan… Ik ben verbaasd en vol ongeloof.
Wat betekent dat?

Het meest onwaarschijnlijke antwoord lijkt, dat wij onvoldoende reclame hebben gemaakt.

Waarschijnlijker lijken antwoorden waarvan ik vurig hoop dat ze niet waar zijn:
• De uitkeringen zijn (te) riant en de prikkel om aan de bak te gaan is niet groot genoeg.

• De overheid (UWV) moet mij maar helpen met het vinden van een baan.

• Ik ga geen eigen geld investeren in het vinden van een baan.

Meest waarschijnlijk zijn, tevens ultieme redenen om juist wel te komen, antwoorden als:

• De moed is me in de schoenen gezakt, solliciteren heeft geen enkele zin!

• De economie zit nu eenmaal tegen, er is gewoon geen werk.

• Wie zit er nu op mij te wachten? Nou niemand als dat je basis houding is. 

• Ik heb vorig jaar 200 brieven geschreven en dit jaar zit ik al weer op 50. Ik ben expert op het gebied van solliciteren, dat zouden ze moeten waarderen (pas nog op TV gezien!). Begrijpelijk gezien de ijver maar verder… lijkt mij niet. 

Terwijl ik dit schrijf zingt Frank Boeien op de radio “Zeg me dat het niet zo is…” en ik associeer… natuurlijk hoop ik dat jij HR professional hier ook iets in herkend.

Zeg me dat het niet zo is dat ze geen zin hebben door hun goede uitkering
Zeg me dat het niet zo is dat ook dit allemaal de schuld is van de crisis
Zeg me dat het niet waar is dat “ze” niet op 45 plussers zitten te wachten

Zeg me dat het niet zo is dat alle 45 plussers star zijn
Zeg me dat het niet zo is dat ze murw gebeukt zijn door instanties en de media
Zeg me dat het niet waar is dat ze altijd duurder zijn dan jongere werknemers

Zeg “ze” dat het wel zo is dat TNO onderzoek uitwijst dat werknemers rond 50e het effectiefst zijn
Zeg “ze” dat het wel zo is dat mensen van 45 nog 22 jaar voor je kunnen werken!
Zeg “ze” dat het wel waar is dat 45 plusser niet vaker ziek zijn

Zeg “ze” dat het wel zo is dat 45 plussers loyaal zijn en evenwicht brengen in je teams
Zeg “ze” dat het wel zo is dat als de economie aantrekt ze om 45 plussers zullen strijden
Zeg “ze” dat het wel waar is dat de 45 plusser toekomst heeft

Herkansing
Er komt een een herkansing. Heb jij een lumineus idee voor mij hoe ik 45 plussers wel naar het café krijg? Laat het me weten en schrijf een commentaar.

Aantal keer bekeken: 179

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland om reacties te kunnen toevoegen!

Word lid van HRbase - grootste HR netwerk van Nederland

Reactie van Bert Huisman on 3 juni 2013 at 6:12pm

Dankjewel Angelique en nee ik neem dit zeker niet persoonlijk en ja dank voor een aantal punten waar ik nog eens overnieuw over kan nadenken.

Het is niet mijn gewoonte te reageren op reacties op mijn artikelen, echter dit keer maak ik een uitzondering. Omdat het onderwerp mij zo dierbaar is en ik mij al meerdere jaren inzet voor deze groep werkzoekenden. Daarom ook dank voor het feit dat je me een platform biedt mijzelf nader te verklaren, want daar heb ik na jouw reactie wel behoefte aan. Dit artikel was zeker niet zo bedoeld zoals als jij het bij tijd en wijle hebt ervaren en beschrijft, hoewel ik mij kan voorstellen dat je bepaalde passages het wel zo kunt lezen.

De manier waarop ik deze bijdragen schrijf is vrij intuïtief en af en toe ook provocatief. Soms heb ik er een bedoeling mee en soms gebeurt dat (zoals deze keer) iets minder bewust. Ik verander daar meestal niet te veel in omdat die gedachten op dat moment manifest zijn en het meest authentiek. Dat hoeven niet altijd mijn eigen gedachten te zijn hoor, dat kan ook een invulling zijn voor wat er maatschappelijk speelt. De ene keer weet ik net mooiere woorden te vinden dan de andere. Ik weet dat de nuance daar onder lijdt en dat heeft ook voordelen.

Een voorbeeld daarvan is de aanvulling en nuance die jij toevoegt aan de discussie die niet alleen mij, maar ook anderen die deze door mij stereotiep neergezette gedachten herkennen, aan het denken zet. Ik wil ook af en toe prikken en ben er zeker nooit op uit andere mensen te beschadigen in tegendeel.

Als geen ander weten ik en de vier collegae dat er heel veel aan de werkzoekenden wordt getrokken door instanties en dat ze het niet breed hebben is ons bekend. Vijf coaches, één op twee kandidaten, levert een heel kwalitatieve avond op. Al met al drie uur per tweetal, is gemiddeld 1,5 uur persoonlijke aandacht per kandidaat. Wij organiseren dit in onze vrije tijd en zonder dat wij er één cent wijzer van worden en soms er zelfs op toeleggen.

Waarom wij het doen? Omdat wij hierdoor samen iets relevants en leuks voor de samenleving kunnen doen en veel leren over "onze" manier van samenwerken en natuurlijk ook de dank van de deelnemers.

We beginnen zo'n avond met het verkennen van talent. Inspirerend is de droomronde, waarin je zonder gehinderd te worden door "ja maar" of "dat kan (ik) toch niet", enzovoort mag fantaseren. Je zal verbaasd zijn hoe concreet de mogelijkheden die daar voorbijkomen vaak nog worden. De derde ronde is gericht op realisatie, zodat de deelnemers daadwerkelijk de volgende dag tenminste twee tot drie afspraken kunnen verwachten in het netwerk van de andere aanwezigen of in hun eigen netwerk, waarvan ze niet eens wisten dat die hen zouden kunnen helpen. Vervolgens gaan we uiteen en bellen we de deelnemers nog na over of ze de stap hebben gezet en moedigen ze aan als ze dat nog niet hebben gedaan. Voorbeelden zeggen vaak meer...

Zoals de mevrouw die iets met "bloemenkunst" wilde doen en bij bloemisten binnen wilde komen om eens een dagje mee te lopen. Ze dacht dat ze er geen contacten had. Totdat wij met haar bezig zijn geweest en zij plotseling riep: "WAT STOM! MIJN EIGEN BROER RIJDT BLOEMEN UIT VOOR EEN BLOEMIST, DAT IK DAAR ZELF NIET AAN HEB GEDACHT" daarnaast kreeg ze ook nog twee introducties bij niet de minste bloemisten, door andere aanwezigen. Kijk dat is heel effectief netwerken. Wat wij terug krijgen van de deelnemers is dat ze enorm geïnspireerd de avond verlaten (Heel anders dan die UWV meetings werd letterlijk meermaals gezegd).

Ter informatie de eerste keer dat wij het café organiseerden hebben wij een heel mooi aantal van 11 deelnemers gehad. Nu zijn we bezig de herkansing te organiseren en we nemen daarbij jouw punten nadrukkelijk in ogenschouw. De teller staat inmiddels weer op 8 dus nog twee te gaan voor deze editie. We gaan hier mee door.

Nogmaals hartelijk dank voor je feedback.

Bert Huisman

Reactie van Angelique Kabel on 3 juni 2013 at 2:02pm

Hoi Bert,

Leuk initiatief. Wat ik mis in je stuk is de draagvlak om dit initiatief te beginnen, de reden van het ontstaan van dit idee heb ik gelezen, maar hebben jullie ook onderzoek gedaan naar de behoeften van deze groep mensen. Onderzocht waar deze mensen 'actief' zijn.
En misschien een enquete vooraf om de interesse te pijlen had de domper van zo weinig deelnemers kunnen voorspellen...

De redenen die je opnoemt zullen ongetwijfeld meespelen, maar ik vind het wel wat kort door de bocht.
Mensen worden al veel benaderd en gestimuleerd om actief te solliciteren, mee te doen aan cursussen welke deels ook wel gesubsidieerd zullen worden.
De 'kleine bijdrage' die jullie vragen lijkt misschien voor jullie klein, maar voor jullie doelgroep weer een extra bijdrage die zij misschien niet kunnen missen.
Met een uitkering van 70% van je lvd of misschien wel minder, en alsmaar stijgende lasten is het voor veel mensen iedere euro omdraaien.
En waarom dan naar jullie bijeenkomst gaan terwijl via het UWV geen bijdrage gerekend wordt...

Met andere woorden, waarom zouden ze naar jullie bijeenkomsten moeten komen? Wat doen jullie 'extra' wat andere instinties niet doen?
Solliciteren is als je werkloos bent inmiddels in deze tijd een full-time job geworden.

De redenen die jij aangeeft als waarschijnlijk vind ik erg kort door de bocht overkomen.
Zinnen als:
Het UWV moet mij maar helpen, de uitkeringen te riant zijn, het ligt aan de economie er is toch geen werk... Doen mij een beetje de nekharen overeind laten staan.

Ik geloof echt niet dat dat de redenen zijn waarom mensen niet naar die bijeenkomst komen, het zou je meer sieren om hand in eigen boezen te steken en je af te vragen of je wel genoeg vooronderzoek gedaan heb om deze bijeenkomst te laten slagen.

Ik hoop dat je bovenstaande niet te persoonlijk opneemt, het is goed bedoelde kritiek in de hoop je een ander invalspunt te geven.

Met vriendelijke groet,
Angelique

Reactie van N. Grooteman on 31 mei 2013 at 9:48am

Hallo Bert,

Mij zou een 'samen' aanpak aanspreken als ik al geruime tijd 'alleen' thuis zou zitten.

Wellicht is het idee om naast of ipv de individuele benadering de groep 'lotgenoten' ook met elkaar om de stamtafel plaats te laten nemen in het café. Zo kunnen ideeën uitgewisseld worden, samenwerkingsinitiatieven ontstaan, talenten aan elkaar gelinkt worden etc. Aan de coach de taak te zorgen dat er een energieke, inspirerende stemming ontstaat waarbij met de ruimte voelt om buiten de bekende kaders te denken en kijken.

Succes met je mooi initiatief in iedergeval!
Groet, Nanja